Maar zelden heb ik zo gelachen bij een tandarts!
Behalve tijdens de basisschool heb ik het bijzonder goed getroffen met de tandartsen. Ze verstonden hun vak, en eentje verstond daarnaast de kunst om zodra hij begon te sleutelen te vragen hoe het met de studie ging. Nu moet ik zeggen dat ik gezegend ben met een gebit waar maar uiterst zelden iets aan mankeert, dus het meest vreselijke wat ik op dat gebied heb meegemaakt was een wortelkanaalbehandeling om daarna een kroon te kunnen plaatsen.
In Zweden heb je de keuze tussen de automatische oproep voor controle door de 'volks-tandarts', of een privétandarts. Wisten wij veel, dus we togen naar de volkstandarts. Elke keer een andere, door personeelstekort, maar het was wel ok. Heel handig was, dat ze een verzekering aanboden: na de eerste 'sanering' kregen we een offerte, een bepaald bedrag per maand te betalen, dan hoefde je de jaarlijkse controle niet in één keer op te hoesten, dat was dan geregeld. Bovendien de meest voorkomende reparaties. En dáár heb ik nu opeens enorm profijt van.
Een jaar geleden was er een nieuwe tandarts, die meteen helemaal lyrisch werd na het bekijken van de gemaakte röntgenfoto's: waar die kroon gemaakt was, want dat was zo perfect gedaan, met afgeronde randen... De assistentes werden er allebei bijgehaald, die kregen een exposé over hoe een échte mooie kroon eruit moest zien. Nadat ik vertelde dat dat minstens 10 jaar geleden in Arnhem was gedaan, begon hij meteen een heel verhaal over de Keukenhof, waar hij zo graag met zijn vrouw heen wil, en dat hij in Arnhem naar het Oorlogsmuseum was geweest, om vervolgens fluitend de rest van de jaarlijkse controle af te handelen.
De kroon in kwestie begaf het helaas pal voor Kerst, en hij bekeek dat een beetje triest. Tsja, dat ging toch wel 7000, 8000 kronen kosten (700-800 euro), wat zonde, wat zonde. Maar Margareta, ik zie dat je verzekerd bent, ik ga even bellen hoe de regels zijn. Toen bleek dat het niet zoveel uitmaakt wat hij zou doen, zo lang er een deel van de oorspronkelijke kies over was. Luister Margareta, je weet niet half wat een geluk je hebt, nu moet ik alleen nog met mijn mobiel (het lukte niet met het officiële materiaal in de praktijkruimte!) een foto maken van die kies, om te kunnen bewijzen dat die er inderdaad zit, en dan kun je straks gewoon doen alsof je de juffrouw bij de kassa niet ziet.
Vorige week was ik terug, en terwijl ik mijn mond vol prut had om een afdruk te maken, wilde hij de assistente de foto's van die kies van zijn mobiel laten downloaden naar het dossier. Toen de assistente opmerkte dat dan alle foto's van zijn mobiel in mijn dossier zouden komen, werd het uiteindelijk zo opgelost dat hij haar een mailtje zou sturen met alleen de kies-foto's. Maar, zei hij, Margareta, deze moet je even zien, en ik kreeg een foto van een eland voor mijn neus, die de dag ervoor voor zijn auto op de weg had gestaan en niet opzij ging, zodat hij te laat was voor de eerste patient...
Verder vroeg hij de assistente om een gewone schroevendraaier, want met het tandartsgereedschap kreeg hij de oude kroon niet los. Nadat dat gefikst was, vroeg hij om een brievenweger. Want de oude kroon bleek zo oud, dat de binnenste laag van goud was (zo worden ze blijkbaar nu niet meer gemaakt: te duur), dus dan zou hij me kunnen vertellen wat hij waard was, dan kon ik nog winst maken ook. Maar eerst, Margareta, weet je wat we eerst gaan doen? Als hij me had verteld dat hij kaartjes voor de Efteling had, zou het me niet verbaasd hebben, maar hij had alleen maar bedacht dat hij eerst de oude kroon naar het lab wilde sturen omdat de kleur van het porselein zo perfekt was. Vervolgens werd de kies van een zilverkleurig dopje voorzien: niet teveel poetsen, Margareta, dan verlies je hem misschien.
Voor zover hij niet kletste, floot en zong hij er lustig op los, mijn uurtje vloog om; ik zou me haast nog verheugen op het plaatsen van de nieuwe kroon, over twee weken...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten