zaterdag 16 februari 2019

Opruimwoede

Het is weer februari. Allang. Zodoende ben ik weer aan het opruimen, net als een jaar geleden, toen Eva en ik er een 'challenge' van gemaakt hebben: De eerste dag van de maand gooi je één ding weg, de tweede dag twee, enz. enz. Alleen al in de maand februari zijn dat in totaal 426 dingen. Haarelastiekjes tellen niet per stuk, sokken gaan per stapel, maar boeken en cd's tellen voor zich. 


Elke dag stuurden we elkaar een foto als bewijs. Vorig jaar maakten we allebei de maand vol, dit jaar heeft Eva het te druk, maar wilde ze wel als 'stok achter de deur' fungeren voor mij.

De laatste paar dagen heb ik een Ikea-doos met foto's 'getackled' (een album telt als 1, een stapel losse kiekjes als 1, over een hele prullenmand vol moet ik nog even onderhandelen…), en kwam werkelijk van alles tegen. Oude bekenden:


En voor mij totaal vreemden:


Deze laatste foto 'appte' ik naar mijn nichtje Ada, die mij al een hele tijd geleden naar een bepaalde foto vroeg: een aantal jaren geleden zaten we oude foto's te bekijken, en omdat zij de 'familie-foto-figuur' is aan mijn moeder's kant, was het de bedoeling dat ze ze toen mee naar huis zou nemen. En dat werd vergeten. Op mijn vraag of ik ze zou opsturen, kreeg ik als reactie: we komen ze wel halen. Leuk!!

Het foto's uitzoeken levert nog meer bezoek op, van een ander nichtje: ik vond trouwfoto's van haar ouders, én foto's van de bruiloft van mijn ouders, waar haar moeder op staat. Ook zij wil ze graag komen halen.

Vandaag ga ik, denk ik, nog maar even verder met foto's uitzoeken - je weet maar nooit wat het nog meer oplevert…!



maandag 11 februari 2019

Vrije dag

Vandaag is het dan eindelijk gelukt zonder dat de auto-wegsleepdienst eraan te pas kwam: met de auto naar de stad. Richard had de hele dag vrij (zijn weekend begint doorgaans op zondagavond om een uur of zes), en profiteerde meteen van het eindelijk weer eens stralende weer met een lange wandeling met de honden. En ik kon mijn nieuwe bril ophalen. Dus nu zie ik met mijn rechteroog weer even goed als met mijn linker, en heb ik na vele jaren weer eens een reservebril waar ik ook nog wat door zie.


Meteen ook Yuri's bril opgehaald, die moet 'nog even' naar Budapest verstuurd worden, en dan kan er meteen een 'typisch Zweeds' kadootje in hetzelfde pakje mee als bedankje voor een kennis die daar veel voor hem deed en doet. 

Ik had laatst al even het veganistische eten genoemd. Inmiddels zijn we een week of twee geleden een 22-daagse veganistische challenge aangegaan: elke dag minimaal 1 veganistische maaltijd, en via een facebookgroep krijgen we antwoord op alle vragen, een enorme hoeveelheid recepten en vele tips. Ook voor elke dag een speciale uitdaging. Niet dat dat dan per sé op diezelfde dag geregeld moet worden, het is allemaal erg flexibel.

Uit eten gaan was één van die opdrachten, en die heb ik tussen de middag kunnen afstrepen. Één van onze lunchtenten bleek maar liefst drie veganistische opties te hebben, dus ik zal nog zeker twee keer terug moeten, want de bagel was overheerlijk. 


Aanvankelijk dacht ik het verkeerde gekregen te hebben, maar wat er uit zag als bacon smaakte wel enigszins naar bacon, had echter de structuur van artisjokharten. Eigenlijk weet ik dus niet wat ik gegeten heb, nee, het was zó lekker, dat ik er achteraf niet meer aan gedacht heb om het te vragen…

Een andere opdracht was om een onbekend produkt te kopen in de supermarkt, en dat te proberen. Daarmee heb ik me aardig uitgeleefd vandaag, zo vaak kom ik nu eenmaal niet in die supermarkt. Erg benieuwd ben ik vooral naar de 'wanna-be-kebab', die nu in de vriezer als noodoplossing voor/op een rampdag ligt te wachten.


Eenmaal thuis werd er heerlijk voor me gekookt, dus nu rest me alleen nog dit blogje te posten, dan ga ik nog een uurtje bankhangen en lezen. Heerlijk!


maandag 4 februari 2019

Nóg een lekke band...

Jaha... dat schreef ik gisteren nu wel zo mooi, dat ik vandaag met de bus mijn nieuwe bril zou gaan halen, maar ik kwam niet zo ver: ik dacht de 10 km naar de bushalte met de auto te overbruggen, maar die stond op de parkeerplaats bij het huis. 
MET EEN LEKKE BAND.
Rechtsachter deze keer...
Nu vráág ik je!!!??? 
Het waren inderdaad geen nieuwe winterbanden, die we met de auto meekregen vorig jaar, net zo min als de auto nieuw was. Maar twee banden in twee weken is toch wel sterk.

Dus ik haalde mijn banaantje en mijn mandarijntjes maar weer uit de rugzak, en terwijl Richard opnieuw de ophaaldienst belde ging er een extra houtblok in de kachel. Geen koude voeten deze keer. 



De auto werd al snel opgehaald, en volgens onze garage liggen er morgenmiddag twee nieuwe banden om. We mogen morgenvroeg de auto van Erik lenen om Richard naar de bushalte te brengen, dus alles lijkt perfect geregeld.



Tót we met een kop koffie naar de volgende sneeuwbui zitten te kijken, want dan komt er opeens een stem vanuit de grote zwarte stoel:
'Nu heeft hij ook de tortillachips weggesleept….'

zondag 3 februari 2019

Verjaardag met een lekke band.

Er schijnen mensen 'ongerust' te zijn geworden, omdat er al een tijdje 'geen stukjes meer langskwamen', maar ik heb een geldig excuus: het was veel te gezellig hier: eerst Yuri ruim een week te logeren, en pal daarna ook Marina. Ik maak het allemaal goed, want er is véél te vertellen.

Neem nu Yuri's verjaardag, die begon weliswaar koud, maar mét de zo gewenste croissantjes bij het ontbijt, plus verse ananas. Let vooral op Richard's briljante oplossing voor een kapot ananas-pel-apparaat:


Voor de avond zou buurman Erik bijspringen met het uitlaten en voederen van onze honden, want we hadden een tafel geboekt in ons favoriete Italiaanse restaurant in Karlstad. 


Na een vreselijk koude nacht waren we blij dat het die avond niet meer zo heel veel graden zou vriezen. In Karlstad is het door binnenzee Vänern altijd een stuk vochtiger en winderiger dan bij ons, en dan is het geen pretje om door de stad te lopen. Maar zover kwamen we niet eens…

De auto klonk raar, om daar maar eens mee te beginnen, begon te hobbelen, en een kwartiertje vóór Karlstad stonden we langs de weg met een lekke band. De moderne auto's hebben geen reserveband meer in de achterbak, maar een reparatiesetje, dus terwijl Richard en Yuri daarmee aan de gang gingen, belde ik het restaurant dat het wel een half uurtje of uurtje later kon worden…
Na reparatie moesten we drie kilometer rijden, en de behandeling herhalen, maar al na een paar honderd meter was duidelijk dat dat niet ging lukken. Dus ja, dan maar de hulpdienst bellen.

Die was net onderweg naar een ongeluk bij Grums, maar men verwachtte dat die na anderhalf uur bij ons kon zijn. Niks uit eten dus. En hoe zouden we daarna thuis komen? De bushalte is nog steeds een kleine 10 km van huis, er lag sneeuw, het was koud, en het was donker. Geluk bij een ongeluk: buurman Erik had net even bereik toen Richard belde, én hoorde de telefoon, hij was net op weg naar onze honden. Maakte direkt rechtsomkeert om zijn auto uit te graven (het had aardig gesneeuwd de dag ervoor), en kwam ons halen. Half negen thuis. Honger dus. En koude voeten!
Thuis gauw de kachel aan en hamburgertjes in de pan. En de honden eten geven en uitlaten… De auto werd uiteindelijk pas rond middernacht bij de garage afgeleverd...


Na het eten nog gezellig een kaartspelletje gedaan. We waren allang blij dat het niet de volgende dag gebeurde, want dan zou Yuri zijn vlucht terug naar Budapest gemist hebben…. En hadden we ook Erik niet gehad om ons te redden, want die moest naar Stockholm voor zijn werk. Nu kon buurman Stig ons naar de bushalte rijden - zijn auto wachtte ook al op een reparatie, maar er wás in te rijden. 


Samen lunchen moest een deel van het etentje vervangen, en na Yuri uitgezwaaid te hebben op het station, ging ik op jacht naar een huurauto, want de garage kampte met ziek personeel, en wist niet hoe groot de schade was en wanneer de reparatie gedaan kon worden. Het eerste bedrijf, waar ik een paar jaar geleden had gehuurd, en waar ook honden in de auto mochten, was spoorloos verdwenen, bij Avis zouden ze pas de volgende dag een auto voor ons hebben. Uiteindelijk kwam ik bij Hertz terecht, en dáár had ik beet. 

In de tussentijd kon ik dan tenminste toch nog naar de opticiën voor ogencontrole. En, zoals te verwachten, een nieuwe bril. Die ga ik morgen ophalen, met de bus. Want we hebben weliswaar de auto terug, met twee nieuwe banden, maar er zit nog steeds een raar geluid en een hobbel in. Richard rijdt er heel voorzichtig mee naar het werk en weer terug, neemt voor de zekerheid een thermos warme thee en een deken mee. Donderdag een onderhoudsbeurt. Als dat maar goed gaat...


woensdag 16 januari 2019

Wat is een veganist?


We hebben een boek uit de bibliotheek gehaald met recepten voor warme maaltijden voor 4 weken. Plus een groot aantal ontbijtjes, tussendoortjes, smoothies, shakes en natúúrlijk allerlei heerlijks voor de fika. Niet dat we speciaal goede voornemens gemaakt hebben voor het nieuwe jaar, we hebben gewoon over één en ander nagedacht. Marina eet al langere tijd zo veel mogelijk veganistisch, in ieder geval heeft ze het vlees helemaal afgezworen. Ze zegt dat ze nu eindelijk van de puistjes af is. 


Niet dat we last van puistjes hebben, maar wel van wat andere dingen, zoals fibromyalgie en astma. En Richard heeft hooikoorts en overgewicht. Het eten van vlees schijnt in verband gebracht te kunnen worden met (chronische) ontstekingen, waaronder reuma, waaronder dus ook fibromyalgie. Melkproducten, met name kaas, staan in dat kader voor astma. En allergieën. Dan is de conclusie wel vrij voor de hand liggend: we gaan een tijdje veganistisch eten, en doen op die manier ons eigen empirisch onderzoek: voelen we ons over een paar maanden beter, ja of nee?

Dit 'Project' heeft nog andere voordelen: ten eerste testen we graag nieuwe recepten en producten, dus daar kunnen we ons absoluut uitleven. Ten tweede doen we er natuur en milieu een dienst mee. 

Bovenstaand kookboek begint met het beschrijven van het stereotype beeld wat veel mensen nog steeds van veganisten hebben. Ik vind het hilarisch (zie dat soort beschrijvingen dan als een soort film voor me...), wil jullie een vertaling (uit de losse pols, dat wel) niet onthouden: 

*Een veganist is om te beginnen natuurlijk een persoon die van dieren houdt en een gepassioneerd milieubeschermer. 
*Een veganist brengt dagelijks meerdere uren door met het weken van bonen en het koken van linzen, terwijl hij of zij langzaam in een pan worteltjessoep roert en op een selderijsteel knaagt. 
*Een veganist brengt de vrije tijd graag door met het bespuiten van bontjassen in de stad, het inbreken in nertsfarms en het schrijven van boze brieven naar de regering over tekortschietende millieuwetten.
*Uiteraard heeft elke veganist de kledingkast vol met t-shirts in batikprint en een grote voorraad wierrook en wiet verstopt in een bureaulade.
*Wanneer je iemand ziet, vastgeketend aan een koe buiten een slachterij, of krampachtig de stam van een oude eik omhelzend, dan is dat er zeker ook één. Zonder twijfel, dat is een veganist.

Zo, nu aan jullie als lezers de taak om bovenstaand beeld zo aan te passen dat Marina, Richard en ik er in passen...





vrijdag 11 januari 2019

Eetcafé *Bij de drie honden*

Ziehier een zich dagelijks afspelend tafereel: de dapperste van de drie komt kijken of er wat lekkers ligt bij de vogelvoerboom


De rest van het gezin komt dan al snel vanuit het bos aanlopen. Richard, onze verslaggever van de torp, was ter plekke, om vanuit de keuken wat beelden vast te leggen:



Uitkijken bij het oversteken, je weet maar nooit…:




dinsdag 8 januari 2019

't Kan vriezen, 't kan dooien


De eerste week van januari was het steeds zo: het kon vriezen, het kon dooien. Letterlijk. Dus glad op de wegen af en toe, en langzaam, heel geleidelijk, verdween het witte laagje. Gistermiddag werd het mistig, vlak voordat ik met buurvrouw Kristina naar het zwembad in Deje zou rijden. Kristina heeft in september een nieuwe knie gekregen, en kreeg onlangs van de fysiotherapeut opdracht om te gaan zwemmen. Op maandagmiddagen zijn er een aantal uren voor 'ouderen' en invaliden, en of ik zin had mee te gaan? Tsja… 

Ze had haar invalidenkaart (hopelijk is die maar tijdelijk) meegenomen, zodat we pal naast de ingang konden parkeren. Dat was prettig, want toen we na twee uur zwemmen en stretchen en jacuzzi en sauna en douchen weer buiten kwamen, was het glad.


En vanochtend lag er minstens 10 cm verse sneeuw. Plaksneeuw, zo bleek, want met name Ronja zat binnen 50 meter wandelen helemaal vol sneeuwballen, dankzij de krulletjesvacht… De hele ochtend bleef het sneeuwen, pas om een uur of twee kwam de sneeuwschuiver langs.


Maar we hebben weer geluk hier, en ik heb met de mensen in gemeente Norrtälje enorm te doen: sinds de storm Alfrida, van Nieuwjaarsdag, zijn daar nog steeds duizenden huishoudens zonder stroom. Afgezien van het feit dat het door de omgevallen bomen moeilijk is om bij de electriciteitsmasten te komen om 'de orde te herstellen', is het in die regio nog veel harder gaan sneeuwen dan bij ons. Een 25 centimeter, binnen een goede 12 uur, waardoor bomen die vorige week nog niet helemaal omgewaaid waren, nu alsnog onder het gewicht van al die sneeuw bezwijken… Bovendien waait het er flink bij, zodat er steeds opnieuw enorme sneeuwduinen ontstaan. Er is hulp van defensie ingeroepen, in de vorm van voertuigen met rupsbanden, om bij de masten te kunnen komen, voor reparatie, (op meerdere plaatsen moet er een compleet nieuw electriciteitsnet aangelegd worden!) maar met name ook voor het toegankelijk maken en houden van de getroffen gebieden voor de hulpdiensten. 

Vorig jaar zijn er in heel Zweden huis-aan-huis foldertjes verspreid, met adviezen voor maatregelen, voor het geval van calamiteiten. Onder andere batterijen voor zaklantaarns, een powerbank om mobiel en computer op te kunnen laden, kaarsen, warme dekens, en eten en water voor drie dagen. Plus een campingsetje type spiritusbrander oid om te kunnen koken. Drie dagen maar? Inmiddels zijn bij al die gezinnen na een week de vriezers wel ontdooid, de toiletten kunnen nog steeds niet doorgespoeld worden, aan hun mobiel en hun laptop hebben ze niks zonder internet, en de telecombedrijven hebben nu eenmaal stroom nodig om te kunnen functioneren. Arme mensen. Even boodschappen doen gaat op veel plaatsen nog steeds niet.

Ik herinnerde me opeens dat ik ooit, tijdens een wintervakantie in Zwitserland in het kookboek van onze gastvrouwe aan het bladeren was, en daar een lijst vond van een minimaal benodigde voorraad voor drie wintermaanden voor een gezin van 4 personen... Drie maanden, geen drie dagen. Dan gaat het natuurlijk om bergdorpjes die compleet insneeuwen, maar lijkt drie dagen niet wat érg kort? In Zweden heb je toch vaak wel échte winters, geloof ik? Alleen dat al...

Zoals Kristina pleegt te zeggen: 'zoals wij wonen' hebben we geluk: we hebben hout uit eigen bos, water uit eigen bron wat op eigen kracht het huis in stroomt (behalve afgelopen zomer dan), en we hebben een houtkachel en een houtfornuis voor de warmte en het eten (en koffie!) maken. De vriezer zou bij ons inmiddels ook ontdooid zijn, maar we zouden al dat ontdooiende eten tenminste in alle rust kunnen klaarmaken zodat het nog wat langer houdbaar is in de aardkelder. Of gewoon in de schuur, want vanaf morgen gaan de temperaturen zakken. Eerst naar min vijf. Daarna naar min vijftien. De tassen waarin we hout uit de schuur halen staan alweer in het halletje.