zondag 17 maart 2019

Uitzondering of compromis?

Zowel de vegaanse als de opruim- uitdaging van februari hebben we met glans en glorie doorstaan. Sterker nog, we gaan er nog steeds mee door. De berg 'troep' die buiten ligt (om naar de stort gereden te worden) wordt steeds groter, maar het wachten is op het verdwijnen van alle sneeuw-prut om te voorkomen dat de auto er straks van binnen net zo uitziet als van buiten:


Ondertussen hebben mijn nichtje uit Zutphen en haar man wind, weer en wegen getrotseerd voor een korte vakantie. Kort gezegd: een uitgebreide versie van het foto's ophalen, waar ik onlangs over schreef! Er was dus weer enige aanvoer van typisch nederlandse produkten,


alsmede van nasikruiden, sambal badjak, kroepoek, seroendeng en atjar tjampoer. Zweden mag dan ooit een grootmacht geweest zijn, ze hebben nooit een Indonesische stukje geschiedenis gehad, dus meer dan ketjap manis en sambal oelek is er in de verre omtrek niet te vinden.


Richard had alle folders van de streek uit de la geplukt voor ze, maar het zomerseizoen is hier nog lang niet begonnen. Gelukkig was er gistermiddag een concert in het theater, en hadden ze de auto vol met boeken, puzzelboeken én handwerkspullen: mijn nichtje staat vaak met één van haar zussen, die een webwinkel (http://www.poppendroom.nl/) heeft, op handwerkbeurzen, en daar moet het nodige voor voorbereid worden. Tot mijn grote tevredenheid gaat straks o.a. een doos met alle laatste overbleven brei-en haaknaalden uit mijn gewezen wolwinkel met hun mee terug naar Nederland, die zetten ze 'gewoon op de kraam'. 


De honden vinden het bezoek wel supergezellig: van wandelen komt niet zo veel, want Winter heeft een flink tegenoffensief opgezet met regelmatig grote hoeveelheden sneeuw in korte tijd. 's Ochtends even lekker in de tuin achter speelgoed aanjagen moet bovendien zelfs voorbereid worden, want onze reeën worden met de dag brutaler. Vandaag moest Richard eerst nadrukkelijk op ze af lopen totdat ze zich in de bosrand terugtrokken, voordat we de honden de tuin in durfden laten: gaan Ronja en Asso er eenmaal achteraan, hebben we een probleem… 

Maar met voor elk een mergpijpje mee naar Björnvålsfallet, waar Ada en Casper logeren, zijn we er toch wel van verzekerd dat ze zich moe knagen. De honden dan.


Wij koken en eten samen, ofwel daar, ofwel hier, en dat levert wat 'het vegaanse' betreft de nodige improvisatie en compromissen op. Of zal ik het domweg uitzonderingen noemen? Soms gaat het prima. Stamppot boerenkool uit eigen tuin bijvoorbeeld, met voor hun hollandse rookworst en voor ons een vegaanse filet. Een groente-bonen-schotel met pasta en hummus: ook geen probleem. Voor vis maken we uitzonderingen deze week, dus dat werd al zalm uit de oven, garnalenbroodjes voorafgaand aan het concert, en gisteren lokaal gerookte zweedse zalmforel. En ja, ik moet eerlijk bekennen dat er gisteren lamsvlees de slowcooker inging. Maar dat is een verhaal apart, dat komt nog.


dinsdag 5 maart 2019

Drisselen

Eigenlijk wilde ik over iets heel anders schrijven, maar ik heb tussen de bedrijven door vandaag steeds dezelfde vraag in mijn hoofd gehad:

Wat is 'drisselen' ?

Ook afgelopen zondag kwamen de honden en ik weer elanden tegen op de ochtendwandeling naar Fallet, deze keer zelfs vier stuks, dus toen we vanochtend nogmaals verse sporen in de pasgevallen sneeuw (de winter doet deze week een tegenaanval) zagen, schoot de gedachte me opeens in het hoofd: 'het drisselt hier ook werkelijk van de elanden'. 

Iedereen weet precies wat je bedoelt, als je zoiets zegt, maar wat 'drisselen' nu is? Het is ook niet te vervoegen, volgens mij, behalve dan de verleden tijd: 'het drisselde er van de elanden'. Maar verder? Het drisselt. Tsja… Dat klinkt al heel raar, laat staan 'ik drissel, jij drisselt, zij/hij drisselt, wij drisselen, jullie drisselen, zij drisselen'... En waar ben je mee bezig als je zegt 'ik drisselde', of 'zij hebben gedrisseld' Wat te denken van: 'Laten we morgen gaan drisselen, want we zouden gisteren zijn gaan drisselen, maar toen was het zulk slecht weer. ' Wat me brengt op de vraag of drisselen weersafhankelijk is. Of moet het zijn: 'Hij had moeten drisselen'? Of: 'dat had gedrisseld moeten worden'?

Ik kom er niet uit, Google laat me ook in de steek, en de gratis online Dikke Van Dale probeert me een gratis proefabonnement aan te smeren. Niet op een eventueel blad 'Drisselen', maar op de Online Dikke Van Dale.

Als je het zo bekijkt is Zweeds leren nog niet zo moeilijk. Ik heb zojuist weer twee boeken van Selma Lagerlöf uit de bibliotheek gehaald, om het ook wat beter te leren spellen. Bij de eerste paar boeken schoot ik daar niet veel mee op, want die bleken grotendeels in lokaal dialect geschreven te zijn, maar inmiddels heb ik aardig wat Zeedse boeken gelezen. Zweeds lezen, daar heb je tenminste geen 'drissel' voor nodig. Zou dat bestaan, een drissel?
Zou een drissel gevaarlijk zijn? Is drisselen gevaarlijk? Vast niet, anders zouden er niet zoveel elanden zijn. Morgen maar weer even kijken, de ochtendschemering is er de beste tijd voor, zo tussen zeven en half acht. Wie weet komen we wel een drissel tegen ook...


dinsdag 26 februari 2019

Zandbank

We hebben een zandbank in de kamer.

Het is namelijk schitterend weer, 12 graden, zon, en dat hebben we gevierd met een half rondje om het meertje in het dorp. Richard was namelijk ook al een hele week ziek thuis, en vandaag voldoende op krachten om even lekker in de zon te lopen,(maar niet genoeg voor een heel rondje).


Nadat deze zonnebadende dames samen met hun broer de ontdooiende leemweg hadden 'gedaan', veroverden ze een plaatsje bij mij op de bank - gezellig samen koffie drinken en ja, opdrogen dus...


Dit krijg je niet met een handdoek weg, eenmaal droog valt het er gewoon uit. 


We waren, dat zullen jullie wel begrijpen, erg blij dat Ronja 'toevallig' net een paar dagen geleden geknipt en gepoetst en gebaad was. Want hier:


blijft aanzienlijk meer in hangen dan hier:


De weegschaal gaf na de knipbeurt 200 gram minder aan… Desondanks staat de bezem weer om de hoek van de keukendeur, klaar voor dagelijks gebruik, want het blijft nog wel een dag of wat flink dooien, en de sneeuw is nog niet weg. Daarná hebben we wel weer een keer schone honden na een wandeling, dat gaat verder vanzelf!


maandag 18 februari 2019

Eigen volk eerst

Het is wekenlang onrustig geweest in de bossen rondom de torp: men maakte gebruik van het vriezende weer om percelen bos uit te dunnen of te kappen. Zolang de bosgrond hard bevroren is, kunnen de gigantische bosbouwvoortuigen er goed door, zonder in hun eigen diepe voren te verdwijnen. Zet de dooi eenmaal door, rijden ze alles helemaal stuk - en aangezien de bosbouwbedrijven de aangerichte schade zelf worden geacht te herstellen (de bereidheid daartoe is wel evenredig met de mate waarin de grondeigenaren er achter aan zitten dat dat ook werkelijk gebeurt…), wordt er van zonsopkomst tot zonsondergang doorgewerkt - wat verder buiten de bebouwing ook nog van zonsondergang tot zonsopkomst.


Onze kleine reeënfamilie zocht zijn toevlucht op en rond ons erf. De 'vogelvoerboom' werd om de paar uur geïnspecteerd, en ik zag ze vaak tussen de bomen van ons bosje, vanwaar ze de bedrijvigheid hier strak in de gaten hielden. Het gebeurde meer dan eens dat ik even in de aardkelder bezig was, en vervolgens oog in oog stond met Ree Charles, die inmiddels het akkertje opgelopen was. Soms waren moeder en zus dan al bij de boom aan het eten. Veel meer dan een paar meter ging hij doorgaans niet opzij voor me. Als echte reeënpuber is hij zijn moeder boven het hoofd gegroeid, en staat op wacht, als de rest van het gezin aan het eten is.

Over eten gesproken: voor de elanden levert alle bedrijvigheid je reinste luilekkerland op. Ze eten graag de jongste scheuten van bepaalde bomen, en daar kunnen ze nu natuurlijk makkelijk bij. Tijdens de ochtendwandelingen richting 'Fallet', om de hoek dus, kwam ik ze vaak dagen op rij tegen. Ik plaats dankbaar een foto die één van de dorpsgenoten van ze maakte:

Afbeelding kan het volgende bevatten: lucht, sneeuw, buiten en natuur

Ronja meende nog achter een lopende sneeuwbal aan te kunnen gaan. Het bleek een wezeltje te zijn, prachtig in zijn witte winterpels. Het kleinste landroofdier van Europa, volgens wikipedia. Zo klein, dat ze de muizen in hun gangen kunnen achtervolgen. Hier in huis hebben we daar nog steeds een muizenval voor nodig…

Maar om nog even op Ree Charles terug te komen, hij wordt steeds brutaler, naarmate zijn eerste gewei aan het groeien is, van knobbels op het hoofd


tot 'takjes'



die inmiddels boven zijn oren uitkomen.


Hij zal toch wel zijn langste tijd bij moederlief gehad hebben, want elk voorjaar worden de 'jonkies' van de vorige lente weggestuurd. Dan heeft moeder energie nodig voor de volgende lichting. Vooralsnog geldt: eigen volk eerst. En dat vind ik ergens toch wel sneu: vorig jaar dacht ik dat er nog een derde reekalfje was, maar vermoedelijk is dat toch een soort adoptiekalfje geweest. Het was de allerkleinste, en ik had haar al in geen maanden meer gezien, tot ze plotseling aan kwam lopen toen 'het gezinnetje' aan het eten was. Ik vroeg me af waarom ze zo schuchter was, tót ze net een stapje te dichtbij kwam: moeder Ree deed een uitval. Ze probeerde het nog een paar keer, maar werd uiteindelijk door de hele familie verjaagd. De dagen erna zag ik haar soms op het erf van buurman Christian rondscharrelen. Ik hoop dat ze het redt, tot de lente komt, want ze was weliswaar wat magertjes en klein, maar zag er verder gezond uit. En ze leek te weten hoe ze onder de sneeuw eten kan vinden. En dat met die omgewoelde bosgrond na de kap - dat moet toch lukken? Ik hoop het van harte!



zaterdag 16 februari 2019

Opruimwoede

Het is weer februari. Allang. Zodoende ben ik weer aan het opruimen, net als een jaar geleden, toen Eva en ik er een 'challenge' van gemaakt hebben: De eerste dag van de maand gooi je één ding weg, de tweede dag twee, enz. enz. Alleen al in de maand februari zijn dat in totaal 426 dingen. Haarelastiekjes tellen niet per stuk, sokken gaan per stapel, maar boeken en cd's tellen voor zich. 


Elke dag stuurden we elkaar een foto als bewijs. Vorig jaar maakten we allebei de maand vol, dit jaar heeft Eva het te druk, maar wilde ze wel als 'stok achter de deur' fungeren voor mij.

De laatste paar dagen heb ik een Ikea-doos met foto's 'getackled' (een album telt als 1, een stapel losse kiekjes als 1, over een hele prullenmand vol moet ik nog even onderhandelen…), en kwam werkelijk van alles tegen. Oude bekenden:


En voor mij totaal vreemden:


Deze laatste foto 'appte' ik naar mijn nichtje Ada, die mij al een hele tijd geleden naar een bepaalde foto vroeg: een aantal jaren geleden zaten we oude foto's te bekijken, en omdat zij de 'familie-foto-figuur' is aan mijn moeder's kant, was het de bedoeling dat ze ze toen mee naar huis zou nemen. En dat werd vergeten. Op mijn vraag of ik ze zou opsturen, kreeg ik als reactie: we komen ze wel halen. Leuk!!

Het foto's uitzoeken levert nog meer bezoek op, van een ander nichtje: ik vond trouwfoto's van haar ouders, én foto's van de bruiloft van mijn ouders, waar haar moeder op staat. Ook zij wil ze graag komen halen.

Vandaag ga ik, denk ik, nog maar even verder met foto's uitzoeken - je weet maar nooit wat het nog meer oplevert…!



maandag 11 februari 2019

Vrije dag

Vandaag is het dan eindelijk gelukt zonder dat de auto-wegsleepdienst eraan te pas kwam: met de auto naar de stad. Richard had de hele dag vrij (zijn weekend begint doorgaans op zondagavond om een uur of zes), en profiteerde meteen van het eindelijk weer eens stralende weer met een lange wandeling met de honden. En ik kon mijn nieuwe bril ophalen. Dus nu zie ik met mijn rechteroog weer even goed als met mijn linker, en heb ik na vele jaren weer eens een reservebril waar ik ook nog wat door zie.


Meteen ook Yuri's bril opgehaald, die moet 'nog even' naar Budapest verstuurd worden, en dan kan er meteen een 'typisch Zweeds' kadootje in hetzelfde pakje mee als bedankje voor een kennis die daar veel voor hem deed en doet. 

Ik had laatst al even het veganistische eten genoemd. Inmiddels zijn we een week of twee geleden een 22-daagse veganistische challenge aangegaan: elke dag minimaal 1 veganistische maaltijd, en via een facebookgroep krijgen we antwoord op alle vragen, een enorme hoeveelheid recepten en vele tips. Ook voor elke dag een speciale uitdaging. Niet dat dat dan per sé op diezelfde dag geregeld moet worden, het is allemaal erg flexibel.

Uit eten gaan was één van die opdrachten, en die heb ik tussen de middag kunnen afstrepen. Één van onze lunchtenten bleek maar liefst drie veganistische opties te hebben, dus ik zal nog zeker twee keer terug moeten, want de bagel was overheerlijk. 


Aanvankelijk dacht ik het verkeerde gekregen te hebben, maar wat er uit zag als bacon smaakte wel enigszins naar bacon, had echter de structuur van artisjokharten. Eigenlijk weet ik dus niet wat ik gegeten heb, nee, het was zó lekker, dat ik er achteraf niet meer aan gedacht heb om het te vragen…

Een andere opdracht was om een onbekend produkt te kopen in de supermarkt, en dat te proberen. Daarmee heb ik me aardig uitgeleefd vandaag, zo vaak kom ik nu eenmaal niet in die supermarkt. Erg benieuwd ben ik vooral naar de 'wanna-be-kebab', die nu in de vriezer als noodoplossing voor/op een rampdag ligt te wachten.


Eenmaal thuis werd er heerlijk voor me gekookt, dus nu rest me alleen nog dit blogje te posten, dan ga ik nog een uurtje bankhangen en lezen. Heerlijk!


maandag 4 februari 2019

Nóg een lekke band...

Jaha... dat schreef ik gisteren nu wel zo mooi, dat ik vandaag met de bus mijn nieuwe bril zou gaan halen, maar ik kwam niet zo ver: ik dacht de 10 km naar de bushalte met de auto te overbruggen, maar die stond op de parkeerplaats bij het huis. 
MET EEN LEKKE BAND.
Rechtsachter deze keer...
Nu vráág ik je!!!??? 
Het waren inderdaad geen nieuwe winterbanden, die we met de auto meekregen vorig jaar, net zo min als de auto nieuw was. Maar twee banden in twee weken is toch wel sterk.

Dus ik haalde mijn banaantje en mijn mandarijntjes maar weer uit de rugzak, en terwijl Richard opnieuw de ophaaldienst belde ging er een extra houtblok in de kachel. Geen koude voeten deze keer. 



De auto werd al snel opgehaald, en volgens onze garage liggen er morgenmiddag twee nieuwe banden om. We mogen morgenvroeg de auto van Erik lenen om Richard naar de bushalte te brengen, dus alles lijkt perfect geregeld.



Tót we met een kop koffie naar de volgende sneeuwbui zitten te kijken, want dan komt er opeens een stem vanuit de grote zwarte stoel:
'Nu heeft hij ook de tortillachips weggesleept….'