Zonet hebben we, met een klein vuurtje van maar een paar houtjes, proef-gekookt:
Toen de metselaar, die vorig jaar november de scheurtjes in het rookkanaal kwam dichtmetselen, had gesignaleerd dat het zogenaamde 'brännjärn' kapot was, én de laag vuurvaste klei voor de helft verpulverd was, hebben we tot en met deze zomer onze campingkookstijl toegepast: een tweepits kookplaatje, plus de combi-magnetron werden uit de schuur gehaald. Bij een bedrijf in Sunne bestelden we een nieuw 'brännjärn': een ijzeren plaat op maat, die de bovenplaat van het fornuis tegen barsten (en daardoor rook en brandgevaar) moet beschermen. Ze vergaten vervolgens een berichtje te sturen dat het binnen was, en daarna zorgden het warme voorjaar en de hete zomer ervoor dat we hélémáál geen zin hadden in houtgestookte pannekoeken en dergelijke.
Maar nu er kouder weer in aantocht is (ze voorspellen voor volgende week dinsdag zelfs een massa natte sneeuw!), hebben we de mouwen opgestroopt, poeder voor vuurvaste klei (tot 1500 graden, moet op de oven, om een gelijkmatiger warmteverdeling te krijgen) met water gemengd, de kookplaten opzij gelegd, en bij het licht van een mijnwerkerslampje met een roerspatel die eigenlijk voor verf bedoeld is (we hadden natuurlijk niks beters en het was zondag…) de klei op de oven gesmeerd.
Met de rest van de puzzel heeft vervolgens de halve straat zich beziggehouden, want: 'je schroeft gewoon het oude brännjärn los, en het nieuwe vast', was niet zo eenvoudig als het leek. Ten eerste was er nog maar een half brännjärn over, de andere helft hadden we in stukjes en brokjes uit het fornuis gepeuterd. Ten tweede bleek de overgebleven helft dermate 'vergroeid' met de bovenplaat, dat ik me genoodzaakt zag om buurman Stig ermee te gaan storen. Terwijl Kristina en ik gezellig koffie dronken, heeft hij een deel van zijn gereedschap en een hoop brute kracht geprobeerd, om vervolgens te komen melden: Vandeweek komt Martin, dan proberen we of we het los kunnen snijden, en dan met een tang de schroef los knijpen, maar je hébt kans dat de hele bovenplaat barst…
Dat laatste is gelukkig niet gebeurd: vanochtend stond Stig met een somber gezicht en een ongebarsten bovenplaat bij het tuinhek: Hadden jullie schroeven bij dat brännjärn gekregen? Want de oude is stuk en het ringetje is lam. Met de nieuwe schroeven konden we het brännjärn zonder problemen op de plaat schroeven, en omdat de klei inmiddels goed droog was, was de puzzel daarna snel gelegd:
Alsof er niets gebeurd was.
Morgen, als alles weer goed is afgekoeld, gaan we kijken of de klei gehouden heeft. Er ligt al een pakje gist te wachten in de koelkast: geen lekkerder brood dan brood uit de houtoven!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten