dinsdag 15 maart 2016

Thermometer.

Yuri was nu op zijn beurt verkouden thuis, maar gisteren weer aan de beterende hand. De zon scheen 's middags zo lekker, dat hij even naar buiten wilde, en met muts en wanten in de hand vroeg: - Mam, hoe werkt die thermometer buiten eigenlijk? Die geeft 11 graden aan, kan dat wel kloppen? -

Dat kon wel kloppen ja, en aangezien de thermometer (zo'n ouderwetse, niet-digitale en zonder batterij) aan de noordkant van het huis hangt, liet hij de wanten en de muts maar thuis. Ondanks het heldere weer konden we er vannacht geen graadje vorst meer uitwringen, dus vandaag ging de temperatuur nog wat verder omhoog. De sneeuw in de tuin verandert in een dikke laag prut, nog steeds helder wit gelukkig, en alle wegen en paden in onze omgeving zijn modderbanen (geen asfalt). 

Even snel naar buiten een uurtje zon pakken omdat die anders weer achter een stukje bos verdwijnt is er niet meer bij: de zon staat hoog genoeg om ons huisje van 9 tot 15 vol in de zon te zetten. Ja, het wordt lente, de tijd dat de zon het nog net haalde tot de ramen van de bovenverdieping is allang voorbij. Dat uurtje zon werden er vandaag dus 5, waarvan ik er een heel aantal met lege dozen heb lopen prutsen:

Stel je dit terrasje voor met een strakblauwe lucht, kale bomen en bovengenoemde witte prut rondom. 


Aan de andere kant van die struiken moet op een gegeven moment onze moestuin komen. Afgelopen zomer was dat één grote wildernis met veel gras en lupinen, en dat is niet zo 1-2-3 om te spitten, zelfs niet te frezen, om er vervolgens aardappels en allerlei zaaigoed in te zetten. Die moestuin moet voorbereid worden, dus we willen graag op een mooi lapje grond van gras en lupinen af. Afdekken, zodat onkruid niet kan ontkiemen en op een gegeven moment opgeeft. Niets beters dan al die grote (en gratis) kartonnen dozen waar ik mijn garens in geleverd kreeg. Dus op dat terrasje zat ik tape los te peuteren: de dozen verteren t.z.t. wel, maar plastic niet, dus dat moet er af. Zodra er weer onkruid doorheen zou komen dekken we opnieuw af. Stalmest is in het dorp volop af te halen, en verder gaat de komende al het tuinafval erop - toch maar weer gras harken. Zolang kweek ik wel in bakken en zakken. We hebben massa's houten planken uit een stellingkast uit de voormalige winkel, op de hooizolder ontdekte ik lange dunne latten, dus zodra we een schroefboormachine hebben gekocht kan ik me uitleven met het maken van opgehoogde plantbedden. Die komen bovenop de dozen voorlopig. En dan zien we wel weer...


vrijdag 11 maart 2016

Die tote Stadt

Bildresultat för karlstad teater

Richard en ik zijn een avond samen uit geweest. Dat komt helemaal niet zo vaak voor, omdat hij meestal degene is die op het podium of in de orkestbak zit, en ik degene die gaat luisteren en kijken. Maar deze week speelde hij niet, en zaten we samen op de voorste rij van het balkon.



Erich Wolfgang Korngold - Die tote Stadt. 
Ongelooflijk dat je zoiets op je 20e kunt schrijven... Zou het aan de naam Wolfgang liggen?

En ongelooflijk dat dit orkest met amper 40 leden de muziek zo heeft kunnen bewerken dat je helemaal niet het gevoel krijgt dat het eigenlijk voor een supergroot orkest is geschreven. Daar komt nog bij dat ze steeds weer de meest fantastische zangers weten aan te trekken. We waren blij dat er gewoon in het Duits gezongen werd; bij de musicals wordt de tekst meestal naar het Zweeds vertaald, maar nu stond de vertaling in het programmaboek, en werd geprojecteerd boven het podium. Maar dat was bijna niet nodig, de gesproken en gezongen tekst was bijna woordelijk te verstaan.



Het mag dan een klein theater zijn (meer dan 40 musici passen er ook echt niet in de orkestbak), de decorbouwers zagen toch maar kans om de muren van de ¨kamer¨ zodanig te kunnen laten uitwijken, dat de Brugse kanalen (het verhaal speelt zich af in Brugge) compleet met stromend water tevoorschijn kwamen. Al waren de wandelpaden erlangs zo smal dat ik serieus bezorgd was dat er iemand natte voeten zou halen! Maar het ging goed.


Bildresultat för die tote stadt karlstad

Samen uit, samen thuis, het was lekker rustig op de weg, dus zelfs naar de torp terug kost maar 50 minuten met de auto. Wanneer je van de provinciale weg afslaat, komt je door een dorpje met een schooltje, en daar is de maximumsnelheid 30 km/uur. Ik zei nog voor de grap tegen Rich: Toch maar netjes aan de snelheid houden, al is de kans dat we een overstekende ree op de weg hebben groter dan overstekende kindertjes. En ja hoor, nog geen 5 seconden later... Deze keek trouwens netjes uit, en stak pas over toen wij voorbij waren...



maandag 7 maart 2016

20 cm sneeuw

Nu geloof ik dat het afgelopen zaterdag niet zo heeft gesneeuwd, maar verder van donderdagavond tot nu (maandagmiddag rond zes uur) toe vrijwel non-stop, met nog een paar uur te gaan. Op een bepaald moment verzuchtte Richard: het is net alsof je naar een screensaver zit te kijken: er beweegt steeds wat, maar er gebeurt niets. Zopas heeft Richard de auto uitgegraven om in Karlstad wat boodschappen te gaan doen, iets op te halen op het werk, en Yuri van de trein te halen. Gelukkig kwam vlak doorvoor de sneeuwschuiver (het Zweedse woord sneeuwploeg vind ik haast nog mooier) weer een keer door de straat - wát een geluk dat we pal aan de weg wonen. Het mag dan maar een gruis-leemweg zijn, het is wel een gemeentelijke weg, en die wordt dus netjes berijdbaar gehouden. 

Berijdbaar dan wel, beloopbaar nu even niet: doordat de temperatuur maar zo'n beetje rond het dooipunt hangt, ging de vastgereden sneeuw meteen kleven én schuiven. Morgen doe ik de ¨halkskydd¨, de uitglijdbescherming om de schoenen, want ik ging binnen een kwartier drie keer onderuit. Dat krijg je als de weg eigenlijk nergens horizontaal loopt...


Bildresultat för halkskydd


 Hoe de honden zo verschillend kunnen zijn, begrijp ik niet helemaal. Was afgelopen vrijdag het spelen in de tuin niet zo'n probleem, en kwamen ze gezellig binnen denderen met snuiten lekker vol ijs, en de magen vol sneeuw (men zegt dat dat niet goed is voor honden, maar hoe leer je ze dat af?), vandaag, met ongeveer de dubbele hoeveelheid sneeuw als op onderstaande foto, kwam Gaia met keurig gladde vacht en helemaal schoon naar binnen, terwijl Asso's vacht van voren naar achtereen hélemaal volhing met sneeuwballen. Die waren ook niet los te trekken, losknippen vond ik wat ver gaan, dus meneertje heeft in een onbewaakt ogenblik lekker op de bank liggen ontdooien. Hopelijk is de bank morgen weer droog!






Diep in mijn hart was ik wel blij dat de afgelopen week niet permanent de zon stralend scheen, en dat je vanwege het weer geen lange wandelingen kon maken of klussen in tuin of schuur doen. Het komt nauwelijks voor, maar nu heb ik dan toch vier dagen bank gehangen met een veel te zware verkoudheid. Zelfs heb ik drie nachten beneden op de bank half zittend proberen te slapen. Wat overigens aardig gelukt is, dankzij de hoest-onderdrukkende medicijnen, en óndanks de hondjes die er een soort slaapfeestje van maakten en iedere overgebleven vierkante cm van de bank benutten. Maar nu, een week later, ben ik weer op de been, bijna helemaal uitgeslapen, en mag het zelfs van mij zo langzamerhand wel ophouden met sneeuwen...




zaterdag 5 maart 2016

100-dagen-feest

Dit jaar doet Yuri eindexamen. 

Bildresultat för studentmössa 2016

Afgelopen donderdag was het eerste grote daarmee samenhangende feest: het ¨100-dagen-feest¨, om te vieren dat over 100 dagen de dag van de diploma-uitreiking is. Volgens Yuri werden er volgens facebook al minimaal 400 feestgangers verwacht, dus het zou zeker drukker worden. Hij houdt niet van feesten, maar deze keer met en groepje van 8 klasgenoten leek het hem wel eens leuk. 

Gelukkig had hij een slaapplaats bij iemand vlak bij het station, want de laatste bus op doordeweekse dagen vertrekt om 23.25, daar wil je als 19-jarige niet mee hoeven... Bovendien zou hij vrijdag doorreizen naar Kopenhagen, om Marina op te zoeken. Eva komt zondag ook daarheen, leve de vrije week! Aanvankelijk wilde hij vrijdag eerst nog naar huis komen om bij te komen van het feest, maar omdat het vandaag, zaterdag, heel erg zou gaan sneeuwen, boekte hij toch maar voor vrijdag. Vertrouw nooit op het weerbericht, want die sneeuw viel gisteren al. Maar de reis ging goed - als moeder ben je toch altijd weer even blij met dat verlossende sms-je dat je kind de aansluiting heeft gehaald én op plaats van bestemming is aangekomen. (Nu zou het mooi zijn als de weersverwachting voor maandag óók niet klopt, want dan wordt er wéér een massa sneeuw voorspeld.)

Op de website van de spoorwegen stond uitdrukkelijk vermeld dat men bij vertrek naar Zweden vanaf Kopenhagen Centraal Station minstens een half uur van tevoren aanwezig moet zijn: vanwege de strenge grenscontroles (tot 1 maart was er vanwege de vluchtelingenproblematiek een langere periode geen enkel treinverkeer via de Öresundsbrug), kan de wachttijd voor paspoortcontrole oplopen tot een half uur... Zo wordt een reis naar het buitenland toch weer spannend.


vrijdag 4 maart 2016

Over koken en stoken

Na een stevige nachtvorst was het vanmorgen (10 april, en niet maart, zoals het systeem abusievelijk aangeeft, vraag me niet waarom...) maar 14 graden in de keuken toen ik beneden kwam. Nu is dat inmiddels geen enkel probleem meer: een vuurtje in de kachel (rechts op de foto) is snel gemaakt met wat verfrommelde ranten, twee aanmaakblokjes, en wat kleine houtjes. In vroeger tijden hadden de meeste torpen een open vuurplaats, waarin ook gekookt werd( in een ketel op een drievoet of hangend aan een haak), maar wij hebben heuse radiatoren in keuken, woonkamer, douche/toilet en in onze slaapkamer. Wanneer we de kachel aan hebben, warmt die een reservoir met water op, en dat water bereikt binnen het uur temperaturen van dik over de 60 graden. Omdat de kachel zelf ook nog eens flink warmte afgeeft is het dan zomaar 20 graden in de keuken. Zolang je niet vergeet hout bij te vullen tenminste, want dat gebeurde in onze begintijd op de torp nog weleens...



De rest van de dag hadden we bakken en bakken met zon, dus na een hoop actie in de tuin heb ik besloten het vandaag maar even rustig aan te doen met koken, zeker omdat het nu nog steeds 20 graden is in de keuken. Gisteren had ik een veel te grote pan soep gemaakt, dus de rest warm ik straks op, en dan wat roergebakken gehakt met knoflook en tomatenpuree voor in een pita-broodje erbij, dat moet toch goed zijn? De broodrooster hebben we meeverhuisd, en voor de rest neem ik wel even het tweepits kookplaatje, al kook ik veel liever op het houtfornuis (links naast de kachel). 

Koken op het houtfornuis was in de wintertijd ideaal: eindeloos veel pannen tegelijkertijd, én de oven die automatisch warm werd, én de keuken die heerlijk opwarmde. Dat kon zomaar vijf graden schelen. (Het gedeelte helemaal links van het fornuis is zelfs een warmwaterbereider: je giet bovenin water, en tegen de tijd dat je eten klaar is heb je warm water voor de afwas, of voor een emmertje sop voor de schoonmaak.) En dat voor maar een paar houtjes per gebruik. Die warmwaterbereider wil ik trouwens een keer laten repareren: het kraantje zit los, en wanneer je van bovenaf in het reservoir kijkt, zie je licht beneden, dus ik denk niet dat dat helemaal in orde is...

Het aan de praat krijgen van het fornuis viel de eerste tijd nog helemaal niet mee: de kachel was door de vorige eigenaren regelmatig gestookt, maar het fornuis was zeker twee jaar niet gebruikt. En dus vochtig. Vorige zomer was onze oude buurvrouw uit Arnhem van twee deuren verderop een week te logeren, en ik dacht op een regenachtige dag lekker te koken op dat fornuis, terwijl we zeker een week niet op de torp waren geweest. Die week had wel meer dagen met veel regen gehad, dus ik had na drie kwartier alleen nog maar rookwolken de keuken ingestuurd. En de tuin in, met alle ramen open... Ten einde raad de buren gebeld, maar uiteraard kwamen die precies te laat, brandde het vuurtje, en kon ik eindelijk gaan koken. Ze vertelden nog wel dat het bij ons meestal nog wel meeviel: zij hebben geen dakje boven de schoorsteen, dus bij hevige regen loop hun fornuis gewoon vol... En dan roep je natuurlijk niet meer dat alles in de goede oude tijd veel beter was! 

Ondertussen zat de buuf op de keukenbank te gniffelen en filmjes te maken:





donderdag 3 maart 2016

In de val.

Asso hoorde hem het eerst. Nadat we de deur van de kast in de woonkamer iets verder open zetten, zagen wij hem ook al gauw: een kleine, donkere, magere muis. Eerlijk gezegd moesten we het beestje groot gelijk geven, want de ingebouwde kast grenst aan de gootsteenkastjes en aan de schoorsteen, dus waarschijnlijk rook het lekker (Richard was net aan het koken) en was het er lekker warm. Na een tijdje waagde hij zich een beetje de kamer in, en werd door Asso telkens meteen weer terug de kast in gejaagd. Gaia maakte het gedoe allemaal niks uit, die bleef lekker op de bank liggen slapen. 

Aangezien een tevreden muis al gauw de hele familie- en vriendenkring gaat halen, waren we er niet zo blij mee. In de kast staat één van de plastic muizenvallen die bij de koop van de torp inbegrepen zaten, dus die hebben we maar eens in de looproute van de muis gezet. Daar schoten we niet zo veel mee op: hij bekeek het ding eerst van een afstandje, keek eens voorzichtig naar binnen, en klom er daarna overheen, de kamer weer in. Even later kreeg hij blijkbaar toch genoeg van dat drukke gedoe van Asso, en verdween langs een buis van de verwarming naar boven. In de kast op Yuri's kamer waar die buis uitkomt staat ook een val, een muis vonden we niet.

Ons eten was klaar, en terwijl we aan tafel zaten hoorden we een hoop gestommel in het keukenkastje. Yuri stelde voor om de honden na het eten in de woonkamer op te sluiten, de deur naar de gang en naar buiten open te zetten, andere ontsnappingsroutes te blokkeren en de muis naar buiten te jagen. Ofwel de muis te vangen, een eind te gaan rijden met de auto, en de muis vrij te laten. Wie muizen in huis heeft gehad weet, dat ze vanaf grote afstand ¨hun¨ huis terug kunnen vinden, dus dat idee werd weggestemd. 

Ondertussen blééf het gestommel maar voortduren, en toen ik na het eten, gewapend met een zaklantaarn, het gootsteenkastje inspecteerde ontdekten we de arme muis al snel: de andere val van plastic had hij nog weten te omzeilen, maar er bleek helemaal achterin ook nog een ouderwetse te staan, met zo'n nare metalen springveer, en dáár was hij met kop en schouder (en poot) in terecht gekomen. Dus dat gestommel werd veroorzaakt door zijn pogingen zich van de val te ontdoen - die daardoor door het hele kastje werd gesleept. Met de pook van de kachel kon ik er net bij, en Yuri´s arm was lang genoeg om hem te pakken. Richard riep verontwaardigd dat ik hem niet mocht doodslaan, dat vond hij niet kunnen, dus buiten de voordeur maakte ik de val voorzichtig open en gaf de muis een laatste kans. 

Ik ben bang dat hij het niet gehaald heeft: in het donker zag ik een volgens mij driepotige muis het bordesje af strompelen en in de vrieskou om de hoek van het huis verdwijnen. Ik had zo vréselijk met hem te doen... Wat moet ik doen, bij een volgende keer? 




woensdag 2 maart 2016

Bij de makelaar thuis.

Tijdens het weekend belde de makelaar over de overdracht van de Molkomse villa. Vanwege de sportlov oftewel wintersportvakantie was er bij de banken minder personeel en rond het eind/begin van de maand was het er altijd zo druk met huisoverdrachten, dus hij dacht dat het misschien net zo makkelijk was om dat bij hem thuis te regelen. We spraken een tijd af, en hij gaf nog een soort routebeschrijving, met de mededeling erbij dat het wat lastig te vinden was, dus dat we maar even moesten bellen wanneer we in de buurt kwamen.


Bildresultat för bilder Tågmark din mäklare

Zodoende reden we een kwartier te vroeg over een besneeuwd landweggetje naar waar Richard dacht dat de makelaar woonde. Hij had voor vertrek nog op Google maps gezocht, maar kon gek genoeg het adres nergens vinden. Gelukkig had iemand hem toen we pas in Molkom woonde verteld waar het was, dus we kwamen er zonder verdere problemen. Dat dachten we, tenminste. Geen naam of huisnummer op huis of brievenbus, er stonden ook geen auto's, dus Richard belde maar eens aan. De makelaar bleek er niet meer te wonen, en we werden met een weids armgebaar linksom of rechtsom gestuurd.

Dat werd ook niks, dus toch maar even bellen. Waar we zaten? O, dan moesten we terug naar weg nummer zoveel, en dan stond er na een paar honderd meter een bordje naar een bepaalde boerderij, en wanneer we dan langs een massa boomstammen kwamen moesten we direct rechtsaf, daarna een vrachtwagen voorbij, en dan zagen we het huis... Hij had gelijk, het wás lastig te vinden! We waren niet eens zo heel erg veel te laat, en troffen de rest van het gezelschap in het kantoortje. Na de aanvankelijke formaliteiten (een Zweedse makelaar heeft ook notarisbevoegdheden, dat maakt alles een stuk overzichtelijker) moest er gewacht worden op een telefonische bevestiging van de transacties door de bank, en hij stelde voor om ondertussen in de keuken koffie te drinken.

Zijn hond liep gezellig mee met wat speelgoed, bij de koffie kwamen er semlor op tafel.

Bildresultat för semlor

Tussendoor hielp Richard nog even met het vinden van het printerikoontje - hij was juist overgeschakeld naar een nieuwere versie van Windows... Iedereen was het er wel over eens dat dit een veel betere plek was dan het kantoor of een tafel bij de bank in de stad. Waarom zou je ook zo'n eind rijden als je toch allemaal vlak bij elkaar woont? Op het laatste moment bedachten we nog dat de makelaar nog steeds één van onze sleutels moest hebben. Die was in het bakje met een allegaartjes aan sleutels dankzij het koord van Opera Ostfold uit Halden, goed herkenbaar en dus snel terecht.

Dat was dan dat. Nu hebben we alleen de torp nog maar over. Het leven lijkt weer wat overzichtelijker te worden...