Tijdens het weekend belde de makelaar over de overdracht van de Molkomse villa. Vanwege de sportlov oftewel wintersportvakantie was er bij de banken minder personeel en rond het eind/begin van de maand was het er altijd zo druk met huisoverdrachten, dus hij dacht dat het misschien net zo makkelijk was om dat bij hem thuis te regelen. We spraken een tijd af, en hij gaf nog een soort routebeschrijving, met de mededeling erbij dat het wat lastig te vinden was, dus dat we maar even moesten bellen wanneer we in de buurt kwamen.
Zodoende reden we een kwartier te vroeg over een besneeuwd landweggetje naar waar Richard dacht dat de makelaar woonde. Hij had voor vertrek nog op Google maps gezocht, maar kon gek genoeg het adres nergens vinden. Gelukkig had iemand hem toen we pas in Molkom woonde verteld waar het was, dus we kwamen er zonder verdere problemen. Dat dachten we, tenminste. Geen naam of huisnummer op huis of brievenbus, er stonden ook geen auto's, dus Richard belde maar eens aan. De makelaar bleek er niet meer te wonen, en we werden met een weids armgebaar linksom of rechtsom gestuurd.
Dat werd ook niks, dus toch maar even bellen. Waar we zaten? O, dan moesten we terug naar weg nummer zoveel, en dan stond er na een paar honderd meter een bordje naar een bepaalde boerderij, en wanneer we dan langs een massa boomstammen kwamen moesten we direct rechtsaf, daarna een vrachtwagen voorbij, en dan zagen we het huis... Hij had gelijk, het wás lastig te vinden! We waren niet eens zo heel erg veel te laat, en troffen de rest van het gezelschap in het kantoortje. Na de aanvankelijke formaliteiten (een Zweedse makelaar heeft ook notarisbevoegdheden, dat maakt alles een stuk overzichtelijker) moest er gewacht worden op een telefonische bevestiging van de transacties door de bank, en hij stelde voor om ondertussen in de keuken koffie te drinken.
Zijn hond liep gezellig mee met wat speelgoed, bij de koffie kwamen er semlor op tafel.
Tussendoor hielp Richard nog even met het vinden van het printerikoontje - hij was juist overgeschakeld naar een nieuwere versie van Windows... Iedereen was het er wel over eens dat dit een veel betere plek was dan het kantoor of een tafel bij de bank in de stad. Waarom zou je ook zo'n eind rijden als je toch allemaal vlak bij elkaar woont? Op het laatste moment bedachten we nog dat de makelaar nog steeds één van onze sleutels moest hebben. Die was in het bakje met een allegaartjes aan sleutels dankzij het koord van Opera Ostfold uit Halden, goed herkenbaar en dus snel terecht.
Dat was dan dat. Nu hebben we alleen de torp nog maar over. Het leven lijkt weer wat overzichtelijker te worden...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten