20 cm sneeuw

Nu geloof ik dat het afgelopen zaterdag niet zo heeft gesneeuwd, maar verder van donderdagavond tot nu (maandagmiddag rond zes uur) toe vrijwel non-stop, met nog een paar uur te gaan. Op een bepaald moment verzuchtte Richard: het is net alsof je naar een screensaver zit te kijken: er beweegt steeds wat, maar er gebeurt niets. Zopas heeft Richard de auto uitgegraven om in Karlstad wat boodschappen te gaan doen, iets op te halen op het werk, en Yuri van de trein te halen. Gelukkig kwam vlak doorvoor de sneeuwschuiver (het Zweedse woord sneeuwploeg vind ik haast nog mooier) weer een keer door de straat - wát een geluk dat we pal aan de weg wonen. Het mag dan maar een gruis-leemweg zijn, het is wel een gemeentelijke weg, en die wordt dus netjes berijdbaar gehouden. 

Berijdbaar dan wel, beloopbaar nu even niet: doordat de temperatuur maar zo'n beetje rond het dooipunt hangt, ging de vastgereden sneeuw meteen kleven én schuiven. Morgen doe ik de ¨halkskydd¨, de uitglijdbescherming om de schoenen, want ik ging binnen een kwartier drie keer onderuit. Dat krijg je als de weg eigenlijk nergens horizontaal loopt...





 Hoe de honden zo verschillend kunnen zijn, begrijp ik niet helemaal. Was afgelopen vrijdag het spelen in de tuin niet zo'n probleem, en kwamen ze gezellig binnen denderen met snuiten lekker vol ijs, en de magen vol sneeuw (men zegt dat dat niet goed is voor honden, maar hoe leer je ze dat af?), vandaag, met ongeveer de dubbele hoeveelheid sneeuw als op onderstaande foto, kwam Gaia met keurig gladde vacht en helemaal schoon naar binnen, terwijl Asso's vacht van voren naar achtereen hélemaal volhing met sneeuwballen. Die waren ook niet los te trekken, losknippen vond ik wat ver gaan, dus meneertje heeft in een onbewaakt ogenblik lekker op de bank liggen ontdooien. Hopelijk is de bank morgen weer droog!






Diep in mijn hart was ik wel blij dat de afgelopen week niet permanent de zon stralend scheen, en dat je vanwege het weer geen lange wandelingen kon maken of klussen in tuin of schuur doen. Het komt nauwelijks voor, maar nu heb ik dan toch vier dagen bank gehangen met een veel te zware verkoudheid. Zelfs heb ik drie nachten beneden op de bank half zittend proberen te slapen. Wat overigens aardig gelukt is, dankzij de hoest-onderdrukkende medicijnen, en óndanks de hondjes die er een soort slaapfeestje van maakten en iedere overgebleven vierkante cm van de bank benutten. Maar nu, een week later, ben ik weer op de been, bijna helemaal uitgeslapen, en mag het zelfs van mij zo langzamerhand wel ophouden met sneeuwen...