Richard en ik zijn een avond samen uit geweest. Dat komt helemaal niet zo vaak voor, omdat hij meestal degene is die op het podium of in de orkestbak zit, en ik degene die gaat luisteren en kijken. Maar deze week speelde hij niet, en zaten we samen op de voorste rij van het balkon.
Erich Wolfgang Korngold - Die tote Stadt.
Ongelooflijk dat je zoiets op je 20e kunt schrijven... Zou het aan de naam Wolfgang liggen?
En ongelooflijk dat dit orkest met amper 40 leden de muziek zo heeft kunnen bewerken dat je helemaal niet het gevoel krijgt dat het eigenlijk voor een supergroot orkest is geschreven. Daar komt nog bij dat ze steeds weer de meest fantastische zangers weten aan te trekken. We waren blij dat er gewoon in het Duits gezongen werd; bij de musicals wordt de tekst meestal naar het Zweeds vertaald, maar nu stond de vertaling in het programmaboek, en werd geprojecteerd boven het podium. Maar dat was bijna niet nodig, de gesproken en gezongen tekst was bijna woordelijk te verstaan.
Het mag dan een klein theater zijn (meer dan 40 musici passen er ook echt niet in de orkestbak), de decorbouwers zagen toch maar kans om de muren van de ¨kamer¨ zodanig te kunnen laten uitwijken, dat de Brugse kanalen (het verhaal speelt zich af in Brugge) compleet met stromend water tevoorschijn kwamen. Al waren de wandelpaden erlangs zo smal dat ik serieus bezorgd was dat er iemand natte voeten zou halen! Maar het ging goed.
Samen uit, samen thuis, het was lekker rustig op de weg, dus zelfs naar de torp terug kost maar 50 minuten met de auto. Wanneer je van de provinciale weg afslaat, komt je door een dorpje met een schooltje, en daar is de maximumsnelheid 30 km/uur. Ik zei nog voor de grap tegen Rich: Toch maar netjes aan de snelheid houden, al is de kans dat we een overstekende ree op de weg hebben groter dan overstekende kindertjes. En ja hoor, nog geen 5 seconden later... Deze keek trouwens netjes uit, en stak pas over toen wij voorbij waren...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten