Het lijkt wel lente... Al dagenlang is het lekker zonnig en staat er geen wind, dus de honden en ik zijn elke dag vanaf de ochtendwandeling tot aan het eind van de middag in de tuin. Je kunt nu weer zien waar de aardkelder is: ben twee ochtenden bezig geweest om allerlei groeisels van vorige jaren weg te halen (beter voor de ventilatie en de luchtvochtigheid binnen), en dat ligt nu allemaal elders in de tuin rustig aan verder te verteren.
Afgelopen zondag kwam de aardappelauto in de buurt, en heb ik drie verschillende soorten pootaardappels gekocht. Negen kilo totaal, en toen ik dat eenmaal op vochtig zand had liggen was de tafel in de schuur helemaal vol. Nu is het wachten op oogjes, en op de frees van de buurman, zodat de pootaardappels ook echt gepoot kunnen worden, over een week of wat. Wanneer onze eerdere ervaringen op herhaling gaan, hebben we pakweg 90 kilo aardappels over een paar maanden. Daar moeten we de winter toch aardig mee door kunnen komen.
De vensterbanken zijn overvol. De vensterbanken zijn namelijk niet zo lang en breed, én het zijn er niet zo veel. Nog vijf weken volhouden, dan is ook hier het gevaar voor nachtvorst geweken. Maar ondertussen komt er wel van alles op. Ik heb inmiddels (eindelijk) geleerd dat zaaigrond echt alleen geschikt is om te zaaien, omdat er geen voedingsstoffen inzitten en dat je moet ¨verspenen¨ naar potgrond zodra de plantjes de eerste echte blaadjes hebben. Of, zoals het elders stond, zodra de plantjes hanteerbaar zijn. Mijn favoriete uitdrukking is afkomstig uit de blog van een hardrock-zangeres over haar volkstuintje (onder pseudoniem, want daar wil je als hardrocker niet mee geassocieerd worden): zodra je de plantjes kunt verplanten zonder je verstand te verliezen.
Vanmiddag was het De Grote Dag voor de trostomaatjes. Ik had vorige maand, voor mijn doen heel laat, 20 zaadjes over 10 potjes verdeeld. Dat was zaad waarvan de houdbaarheidsdatum al was verstreken, zodat ik erg benieuwd was ¨of het wat zou worden¨. En óf het wat werd: 17 miniplantjes, dus ik ging keurig volgens de regels aan de slag: Met een lepel heel voorzichtig de plantjes opgraven, met dezelfde lepel net zo voorzichtig in een diep plantgat zetten, net iets dieper dan eerst, want dan krijgen ze meer worteltjes, het mini-wortelstelseltje niet dubbelvouwen, aarde niet te hard aandrukken, en voorál niet te veel water geven, zodat ze niet met de geschokte worteltjes in een zuurstofloos soepje hoeven te staan (over)lijden. En daarna niet in de brandende zon laten staan. Wel graag licht, en wat koeler dan toen ze nog moesten ontkiemen. Maar buiten was het uiteindelijk maar 12 graden, dus ik vermoed dat de arme plantenzieltjes toch wel aardig in shock zijn geraakt zo vanuit de minikas en de vensterbank, al waren de laatste dagen zonder deksel. Ik zag opeens 17 hoestende en blauwbekkende tomatenplantjes voor me. De komende dagen zullen uitwijzen of ik het er nu uiteindelijk toch beter afgebracht heb dan andere jaren. Dus mochten jullie over een tijdje een foto zien van een vensterbank volblauwe tomaatjes: die komen vast bij ons vandaan!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten