Meestal gaat het schrijven over ons wel en wee over ons wel. Dat is ook het leukste. maar op de één of andere manier voelde het vandaag meer als wee. Vraag me niet waarom, want zo´n beroerde dag is het helemaal niet, maar het vóelt gewoon niet goed.
De beide heren zijn vanochtend om half acht de deur uit gegaan, en omdat Richard tussen de generale en het concert door een beurt voor de auto had afgesproken (ondertussen een proefrit maken in een eventuele nieuwe) kon Yuri na een lánge schooldag met twee proefwerken niet de bus naar huis pakken: geen auto om hem van de bus te halen. Dus hij kreeg zakgeld om ergens wat te eten en tijdens het concert ergens verantwoord rond te hangen (hij hoefde niet zo nodig te luisteren, vond hij), en komt met Richard samen na het concert naar huis. Dat zal rond half elf vanavond zijn.
Een hele dag in mijn uppie met de hondjes, daar zat ik me best op te verheugen, maar gek genoeg kon ik mijn draai niet vinden. Ik had erg slecht geslapen, en de combinatie met ¨april doet wat hij wil¨ viel niet zo goed uit. Koud buiten, en winderig, en geen zon. Na de ochtendwandeling met de honden gedold in de tuin, was en droog gefikst, zes rondjes door het huis en toch maar even de tuin in, kijken of er wat gedaan kon worden. Er kan altijd wat gedaan worden, dus flink gesnoeid achter de houtschuur zodat de hei en de lingon en de smultron (bosaardbeitjes) lekker zon blijven houden. In de schuur aan de werkbank een beetje staan zagen, weer met de honden lopen, soep eten, en omdat het in huis erg kil was na de volgende wandeling de kachel aangemaakt. Prompt kwam de zon door, maar desondanks had ik mijn draai nog steeds niet gevonden.
Dan maar een trui afbreien, en uiteraard voor de laatste twee cm nog een hele nieuwe bol wol moeten aanbreken. Gelukkig belde op dat moment de buurvrouw of ik al met de honden gewandeld had, want ze had zin in een ommetje. Dát was leuk, dat vonden de honden ook. Draai gevonden. Uiteindelijk ben ik daarna toch weer ergens mijn draai kwijtgeraakt, al heb ik de trui afgebreid. Gek genoeg zit ik met het rare gevoel dat ik ¨geen steek gedaan heb¨. Inmiddels is het tegen etenstijd, Asso blaft heel blij bij elke auto die hij aan hoort komen, en ploft dan weer op een kleedje om verder te slapen. Nog vier uutjes volhouden, vriend, dan zijn ze er weer. Ik vond nog gekookte aardappeltjes in de koelkast, die kunnen wel bij het laatste restje soep, dan heb ik nog de hele avond om de trui te monteren.
Ach, wat een gezeur ook, jullie hoeven me echt niet zielig te vinden hoor. Jullie moeten alleen niet denken dat alles altijd helemaal tof is als je maar gewoon op zo'n idyllisch plekje woont. Je verhuist jezelf altijd mee. En waarom zouden zulke dagen niet in een blogje mogen?
De beide heren zijn vanochtend om half acht de deur uit gegaan, en omdat Richard tussen de generale en het concert door een beurt voor de auto had afgesproken (ondertussen een proefrit maken in een eventuele nieuwe) kon Yuri na een lánge schooldag met twee proefwerken niet de bus naar huis pakken: geen auto om hem van de bus te halen. Dus hij kreeg zakgeld om ergens wat te eten en tijdens het concert ergens verantwoord rond te hangen (hij hoefde niet zo nodig te luisteren, vond hij), en komt met Richard samen na het concert naar huis. Dat zal rond half elf vanavond zijn.
Een hele dag in mijn uppie met de hondjes, daar zat ik me best op te verheugen, maar gek genoeg kon ik mijn draai niet vinden. Ik had erg slecht geslapen, en de combinatie met ¨april doet wat hij wil¨ viel niet zo goed uit. Koud buiten, en winderig, en geen zon. Na de ochtendwandeling met de honden gedold in de tuin, was en droog gefikst, zes rondjes door het huis en toch maar even de tuin in, kijken of er wat gedaan kon worden. Er kan altijd wat gedaan worden, dus flink gesnoeid achter de houtschuur zodat de hei en de lingon en de smultron (bosaardbeitjes) lekker zon blijven houden. In de schuur aan de werkbank een beetje staan zagen, weer met de honden lopen, soep eten, en omdat het in huis erg kil was na de volgende wandeling de kachel aangemaakt. Prompt kwam de zon door, maar desondanks had ik mijn draai nog steeds niet gevonden.
Dan maar een trui afbreien, en uiteraard voor de laatste twee cm nog een hele nieuwe bol wol moeten aanbreken. Gelukkig belde op dat moment de buurvrouw of ik al met de honden gewandeld had, want ze had zin in een ommetje. Dát was leuk, dat vonden de honden ook. Draai gevonden. Uiteindelijk ben ik daarna toch weer ergens mijn draai kwijtgeraakt, al heb ik de trui afgebreid. Gek genoeg zit ik met het rare gevoel dat ik ¨geen steek gedaan heb¨. Inmiddels is het tegen etenstijd, Asso blaft heel blij bij elke auto die hij aan hoort komen, en ploft dan weer op een kleedje om verder te slapen. Nog vier uutjes volhouden, vriend, dan zijn ze er weer. Ik vond nog gekookte aardappeltjes in de koelkast, die kunnen wel bij het laatste restje soep, dan heb ik nog de hele avond om de trui te monteren.
Ach, wat een gezeur ook, jullie hoeven me echt niet zielig te vinden hoor. Jullie moeten alleen niet denken dat alles altijd helemaal tof is als je maar gewoon op zo'n idyllisch plekje woont. Je verhuist jezelf altijd mee. En waarom zouden zulke dagen niet in een blogje mogen?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten