Dinsdagavond kwam Richard thuis, woensdagochtend was het mijn beurt om op pad te gaan: Kopenhagen. Eindelijk! Marina zou met haar pianotrio Mendelssohn spelen op een kamermuziekconcert in de Noorse Zeemanskerk. De arme violiste was eigenlijk ziek, maar evengoed hebben ze geweldig gespeeld. Leuk ook om hun kamermuziekleraar daar te ontmoeten - hij was met recht trots op de meiden.
Uiteraard ben ik rondgeleid op het conservatorium en door de stad, we hebben een keer dankbaar gebruik gemaakt van de take-away bakjes van het conservatorium, een andere keer zijn we heerlijk uit eten geweest. Een greep uit alles wat verder in twee dagen is langs gekomen:
Rundetaarn, de ronde toren, ooit het nulpunt voor het opmeten van de stad. In een zijkamer een expositie met werk van Sven Okkels
Nationaal Museum
Palmenhuis in de botanische tuinen, nadat we buiten in de zon onze lunch opaten. (Kopenhagen heeft al groen gras, krokussen, narcissen, een enkele bloeiende boom, bij de torp ligt nog een kleín restje sneeuw waar de zon nog helemaal niet is geweest.)
Deens Joods Museum, zwaarbewaakt : gepantserde auto plus twee wachters met machinegeweren. De hoofdingang gesloten, een kleinere ingang in gebruik.
De koninklijke bibliotheek, bijgenaamd ¨De Zwarte Diamant¨
Nyhamn, de ansichtkaartenstraat met de gekleurde huizen
Zaterdagochtend naar de trein van half elf, ruim op tijd: voor alle treinverkeer richting Malmö moet je een geldig paspoort hebben. En elke reiziger wordt gecontroleerd: op die manier probeert men de illegale vluchtelingenstroom naar Zweden onder controle te krijgen. Onderaan de roltrap die naar het perron gaat staan controleurs, die je paspoort fotograferen. Op het eerste station na de Öresundsbrug
een agent voor paspoortencontrole. Achter mij hoorde ik haar vragen: ¨Is this you?¨ Even later kwamen drie douaniers van de andere kant de wagon in, degene die achter mij zat mocht mee naar buiten voor een extra controle... Niet lang daarna vertrok de trein via Malmö naar Göteborg. In Göteborg overgestapt, naar Karlstad, waar Richard me kwam halen. Half zeven thuis. Fijn dat er Skype bestaat, want vóór eind juni zien we Marina anders niet.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten