Tijdens de ochtendwandeling zagen de honden en ik vlak voor ons een ree oversteken - een hele dikke, dus vermoedelijk worden dat er binnenkort meer. Wanneer me zoiets gebeurt, kan mijn dag al niet meer stuk.
En toen ik rond vier uur vanuit Molkom weer terug naar de torp reed, was ik zó blij met de nieuwe telefoon: op het landweggetje kon ik gewoon stoppen om het ding uit mijn rugzakje te vissen, al ging dat met de nodige haast gepaard, want in een weiland links van de weg liep een jonge eland! Telefoon aan, camera opstarten, en met de ene hand door de voorruit filmen terwijl ik met de andere hand stuurde om zo dichtbij te komen als mogelijk was. De eland trok zich er niet veel van aan, bleef midden op de weg nog even staan, en verdween vervolgens aan de andere kant in de bossages. Midden op de dag, stel je voor!!
Het is mei, en wanneer de elandkoeien moeten bevallen verstoten ze de jongen van het vorige jaar. In het verkeer zijn er dan relatief veel aanrijdingen met zulke jonge dieren, want die zijn natuurlijk helemaal in de war en lopen verwilderd rond te dolen. Deze eland had gelukkig een rustig stukje Värmland voor zich, en ik knipperde voor de zekerheid even waarschuwend met groot licht toen ik even later toch een tegenligger had - een algemeen bekend signaal, dus die minderde meteen vaart.
Ik had zeker een minuut gefilmd, en wist niet hoe snel ik thuis moest komen om te kijken ¨wat het geworden was¨. Helemaal niks, helaas... blijkbaar had ik na vijf sekonden de filmknop geraakt zonder het te merken. Meer pech kun je toch niet hebben!? Hoe vaak heb je nu een eland op je weg? Maar goed, het simpele feit dat het dier er was, dát neemt niemand me meer af.
Vlak bij huis stond op dezelfde rit dan ook nog het mooiste grijze kalfje wat ik ooit gezien had vlak naast de weg te poseren , onder het wakend oog van moederlief. Wat een bof, ik had al meer dan een week geprobeerd er een plaatje van te schieten, maar de afstand was steeds te groot. Dus bij gebrek aan een elandenfilm zullen jullie het hier even mee moeten doen:
Thuis trof ik een modderige Asso, die bij het in de tuin spelen verkoeling had gezocht in een wat groezelig deel van het beekje, om het maar netjes te zeggen. Richard had al geprobeerd hem met een paar gieters water schoon te spoelen, maar gezien de lucht die hij (Asso) verspreidde heb ik hem toch maar meteen even gedoucht. Gaia was zacht en schoon als altijd...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten