Onlangs kwam van het Svenska Vattenlaboratorium een klein, plat, plastic flesje met de post mee, een bubbeltjesplastic envelop netjes erbij voor retourzending, en een A4tje met instructies en een vragenlijst. Dus ik heb de hele map met informatie over de torp doorgebladerd en vond gelukkig de gegevens die ik nodig had op een factuur gedateerd 1997... De schrik sloeg me om het hart, want we mogen dan wel superlekker en superzacht water hebben, dat wil helemaal nog niet zeggen dat het ook verantwoord voor de gezondheid is om het te drinken.
Onze bron bleek niet geboord, maar gegraven te zijn, en ligt op een diepte van 6 meter. Het water hoeft niet electrisch opgepompt te worden, en stroomt vervolgens op eigen kracht naar de torp. Het ruikt niet raar, ziet er gewoon uit als water, geen gekke verkleuringen dus, geen kalkafzetting in glazen of verkleuringen van porcelein of wastafels. Nadat ik de kraan 5 tot 10 minuten had laten doorlopen (wat spoel je dan belachelijk veel water weg... ik heb er af en toe een grote gieter onder gezet en ben de planten in de tuin gaan watergeven) hield ik het flesje schuin onder de kraan om het via de kant langzaam helemaal vol te laten lopen: er mochten geen luchtbubbeltjes in zitten. Dop erop, in de retourenvelop, ingevulde vragenlijst erbij, envelop dicht.
Vervolgens de envelop weer open, want ik bedacht dat datum en tijd (tot op de minuut nauwkeurig) ook nog ingevuld moesten worden. Voor sommige tests schijnt het water niet ouder dan 72 uur te mogen zijn. Postzegels geplakt, honden aangelijnd en naar de brievenbus. Na een goed uur was ik weer thuis met de honden én de envelop, want die bleek te dik te zijn voor de opening van de brievenbus. Waarom sturen ze een plat flesje als het tóch niet past? Zodoende reed ik die avond nog de 22 kilometer naar het postagentschap in Molkom en weer terug, want ja, die 72 uur...
Inmiddels hebben we de resultaten van de metingen netjes in de mail gekregen, en zijn er meer dan tevreden mee: alle waardes liggen ver onder de grenswaardes. Alleen de pH-waarde is een twijfelgeval: 6,1 waar die eigenlijk tussen 6,5 en 10,5 moet liggen. Een tikje aan de zure kant dus. Dat kan volgens hun toelichting niet kwaad voor de gezondheid, kan alleen op termijn de leidingen aantasten en apparaten (wasmachines) beschadigen. Een kleurrijke brochure was bijgevoegd met een bij hun bestelbare tank die er voor moet zorgen dat de zuurgraad naar de gewenste waarde stijgt. Ruim 1200 euro, exklusief installatiekosten... En het advies om meerdere keren per jaar het water te laten testen kregen we ook nog. We hebben direct besloten dat dat gezien de stralende resultaten van al het andere best een jaar of twee kan wachten en dronken een espresso op de goede afloop!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten