De schoorsteenveger is geweest. Dat dit huis nieuwe eigenaars had wist hij nog niet, dus de aankondiging was bij de buren terecht gekomen. Nu heeft het bedrijf de juiste informatie, waarvan het belangrijkste wel is, dat de torp niet meer als vrije-tijds-huis wordt gebruikt, maar permanent bewoond wordt. Sterker nog: dat we hoofdzakelijk hout stoken én op hout koken. Eigenlijk was het dus niet ongevaarlijk, dat de schoorsteenveger dat niet wist, want het was nu een jaar geleden dat hij voor het laatst kwam, terwijl er volgens de regels drie keer per jaar geveegd had moeten worden. Of twee keer, we hadden natuurlijk onze villa in Molkom ook nog.
Een aantal jaren geleden is er een compleet nieuwe schoorsteen geplaatst, en zijn de beide rookkanalen vernieuwd, dus de schoorsteen was helemaal in orde. En ondanks onze onervarenheid met het stoken van hout kregen we een complimentje: alleen maar roet in de rookkanalen, en geen teer. Teer ontstaat, vertelde hij, wanneer er teveel nat hout gestookt wordt, en wanneer de kachel niet fel genoeg gestookt wordt. Dan is de verbranding niet compleet, en zet zich in de schoorsteen een laag teer af in plaats van roet. Wanneer dan op een bepaald moment wél heel fel gestookt wordt, vat die teer vlam en krijg je een schoorsteenbrand. Zoiets is vreselijk moeilijk onder controle te houden, en de temperatuur in de schoorsteen loopt dan zo ver op, dat de hele schoorsteen kan scheuren. Of het huis vat vlam, alleen al door de hitte, of door uit de schoorsteen waaiende vonken. Het gebeurt elk jaar heel wat keren, zei hij. En bij een houten huis komt de brandweer meestal te laat. Alleen maar roet kan geen kwaad, voegde hij er nog geruststellend aan toe: behalve dan dat de schoorsteen niet trekt als de laag te dik wordt. Maar dan moesten we maar bellen.
Ik moet zeggen dat ik wel verschil merk. We staan nu in elk geval het systeem, dus over een maand of wat komt hij gewoon weer langs.
Wanneer we het dan toch over brandgevaar hebben: er wordt al weken gewaarschuwd voor zogenaamde grasbranden. Het schijnt hier de gewoonte te zijn om, als de sneeuw gesmolten is, het dorre gras van vorig jaar uit de borders aan te steken. Zodat het daarna wat sneller groen wordt. Maar dit jaar is het gras extreem droog, en staat er vaak en veel wind. Ook daardoor gaan er jaarlijks heel wat huizen in vlammen op. Niet eens omdat de bewoners niet opletten, maar simpelweg doordat het vuur zich zo snel verplaatst.
Dat die waarschuwingen serieus genomen moeten worden bleek vorige week wel langs het spoor in Molkom. Daar was een trein langsgekomen die blijkbaar problemen met zijn remmen had, en door die vonken waren er op een groot aantal plaatsen bermbrandjes ontstaan. Een paar kilometer buiten Molkom dreigde dat een bosbrand te worden. Gelukkig was dat allemaal snel onder controle, maar de dames van het breicafé hadden wel indrukwekkende verhalen over de rookwolken die ze hadden gezien, en ja, dat was dan in de richting van waar wij wonen... Wij hadden niets gezien. Blij toe!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten