Dat de lente laat was, had ik al geschreven, maar dat de lente er ook nog zo'n moeite mee heeft om zich te handhaven...
Het is nog niet eens drie weken geleden dat de sneeuw die 's avonds opeens viel de volgende ochtend nog lag. Een paar dagen later gingen de temperaturen serieus omhoog, en precies een week geleden hadden we 26 graden op de thermometer. Dat was dinsdag.
Donderdag hadden we 16 graden bij het ontbijt, en werd het gedurende de dag alleen maar kouder. 's Ochtends zat ik nog buiten bij de buurvrouw in de zon uit de wind, tegen de avond waaide het hard, en met 6 graden was de gevoelstemperatuur zegge en schrijve 1 graad. Ik had het afgelopen weekend nog wel de tomaten en de aubergines buiten in potten op het zonnedek (bijgenaamd ¨de vlonder¨) willen zetten. In plaats daarvan zaten Richard en ik zondagochtend met elk een hond op schoot aan de koffie in de keuken, in onze warmste ochtendjassen (kameelwol), en met de kachel aan...
Vandaag zijn dan toch uiteindelijk de aubergines, de citroenmunt, en een deel van de tomaten en de basilicum op de vlonder terechtgekomen. Maar door al die gekke schommelingen heb ik nu zowat geen stem. Het zou wel fijn zijn als de lente nu eindelijk mocht blijven! Over zes weken willen we graag Midsommar kunnen vieren...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten