zaterdag 10 november 2018

Groeten uit Budapest: Een bewogen avond!

Na het afscheid van Eva en Christoffer, gaven we in de Music Garden van het hotel onze pijnlijke voeten even rust: in ons arrangement was een dagelijkse 'Wine and Cheese Reception' inbegrepen. Ik moet zeggen dat het na een hele dag lopen en staan en slenteren heerlijk is om niet helemaal moe op de kamer te belanden, maar even bij live muziek een glaasje wijn te kunnen drinken. Even napraten, wat kaas en (heerlijke Hongaarse) worst en fruit erbij…


En dan zie je door het glazen dak alle verlichte balkons van de kamers, zó leuk!


Van bovenaf is het absoluut sprookjesachtig:


Onze vooruitziende blik had ons in de namiddag nog een heerlijke pedicurebehandeling doen boeken, compleet met voetmassage, maar… eenmaal op de kamer kregen we een telefoontje dat de pedicure plotseling ziek was geworden. Even wist ik me geen raad: ik heb toch altijd al zo'n last van mijn benen, ik had me er zó op verheugd… Gelukkig zijn de hotelgasten altijd welkom in de Spa, dus na een telefoontje naar Marina, Yuri en Richard's moeder, dat we een uurtje eerder zouden gaan eten, gingen we toch nog even naar beneden, waar even zwemmen en vooral de sauna ons toch weer aardig deden bijkomen.

Om de hoek hadden we een restaurantje gezien met écht Hongaars eten. Karper gegeten! Zó lekker! Toen we weer buiten stonden hoorden we muziek, en werden onmiddellijk door Marina en Yuri meegetroond naar het plein voor de Stefansbasiliek, het klonk al net als vroeger: Kom gauw mee, snel! Toen we jullie gingen ophalen was er een lichtshow bezig, misschien herhalen ze die nog een keer!


Op drie lange tafels vóór de basiliek stonden honderden en honderden lichtjes te branden... De Hongaarse Opstand uit 1956 wordt al vele jaren met een lichtshow herdacht. Hongarije heeft, memoreerde onze gids de vorige dag, nog niet eens 30 jaar een democratie, altijd is het land overheerst geweest. Door de Turken. Door de Oostenrijkers. Door de Russen. Dat mag niet vergeten worden, er zijn niet zo heel veel Hongaren, het taalgebied is bijzonder klein. We merkten het in het hotel al, waar al bij het inchecken heel discreet de vraag gesteld werd: Misschien is het te persoonlijk, maar hééft U Hongaarse voorouders?







Na afloop waren we allemaal aangedaan - Richard's moeder, die in Tsjechië is opgegroeid, had het aardig te kwaad: het ging destijds in Tsjechië al niet veel anders. Eerst de 2e Wereldoorlog, daarna de Russische overheersing. In 1969 in Nederland beland, kon ze vervolgens meer dan 20 jaar niet terug - ze zou aan de Tsjechische grens zijn opgepakt. Alles veranderde pas in 1989/90, en alles kwam weer even boven.

Later op de hotelkamer, hebben we nog lang zitten praten, en ze probeerde zich de schaarse familie van Richard's Hongaarse vader te herinneren, íemand heeft nog lang in Budapest gewoond, er moet een neef in Amerika zijn, maar de rest? Na dit alles is Richard, die tóch al begonnen was Hongaars te leren, vást voornemens om het uit te gaan zoeken. Hij weet zo ongeveer niets van zijn Hongaarse familie, en dat heeft hem altijd al dwarsgezeten…

Het was maar goed dat Richard's moeder van het hotel óók zo'n fles wijn met glazen op de kamer had gekregen, zodat we er een paar waterglazen bijhaalden en uiteindelijk met ons vijven de avond plezierig konden afsuiten. Wát een emoties opeens!





vrijdag 9 november 2018

Groeten uit Budapest: dag 3, eindelijk taart!

Vraag me niet waar dit was, maar we kwamen door de 'Lazar straat'


Na het strakke draaiboek van de zaterdag, begonnen we de zondag heerlijk rustig. Iedereen wilde graag de stad verkennen, dus we hebben dat in ploegen en in ieders eigen tempo gedaan. Rich en ik zijn met schoonmama eerst op ons gemak naar Yuri's adres geslenterd, nadat Rich aan een verbijsterde portier vroeg waar het noorden was, want die kant moesten we op, volgens de GPS. De portier wist het al evenmin als Richard, maar omdat het niet ver van het parlement was, kwam het goed. Díe richting kon de portier probleemloos wijzen. Yuri woont naast de Lidl, trouwens, hoe goed kun je het treffen als student? 


Vervolgens gingen schoonmama en ik met Yuri met de tram (om de voeten en de energie te sparen) naar Margit-eiland, waar Rich en Marina tegelijkertijd lopend aankwamen. En wat een weer! Ruim 20 graden, zon, ongelooflijk wat heerlijk om de jassen gewoon op de kamer te kunnen laten. Volgens onze gids van gisteren wil er begin november al wel eens sneeuw liggen, en 15 november hoort de openluchtijsbaan open te gaan - ze hebben nu de grootste moeite om die bevroren te krijgen. Geen wonder!


Pianist ben je en blijf je, Marina, dat is wel duidelijk:


Al wandelend hadden we al wel muziek gehoord, maar niet verwacht dat de fontein-show wegens goed weer was geprolongeerd. Precies toen we daar Eva en Chris tegenkwamen (op ijsjesjacht) begon een nieuwe show. Leuk toch? 


Vervolgens wilde iedereen weer wat anders, en liepen Marina en ik via het parlementsgebouw terug naar het hotel. Zag het Parlement er gisteren van de Buda-kant van de stad al heel indrukwekkend uit,


dichterbij gekomen pastte het onmogelijk op de foto... We noteren een rondleiding voor een volgende keer.


We vonden dit subtiele monument, ter nagedachtenis aan de Hongaarse opstand, 1956, die zo bloedig werd neergeslagen. Ja, de bolletjes op de muur staan symbool voor de kogels… In de stad hingen ook veel Hongaarse vlaggen, maar met een groot rond gat in het midden - zou dat er iets mee te maken hebben? 


Gerbeaud, een van de beroemdste koffiehuizen en banketbakkers die er zijn. Daar hadden we afgesproken voor koffie met taart, en daarvandaan zwaaiden we Eva en Christoffer uit, die 's avonds alweer op huis aan moesten.



Maar niet nadat we nog even bij de metrohalte vóór het gebouw waren gaan kijken: de oudste metrolijn in Budapest, uit 1903, volgens onze reisgids. Schattige kleine gele wagonnetjes, ze rijden nog steeds. Richard wilde een foto van de kinderen, en vroeg ze even tegen die muur daar te gaan staan. Dan krijg je dus dit soort foto's…





donderdag 8 november 2018

Groeten uit Budapest, 25 jaar getrouwd!


Het Stradivari-restaurant in het hotel, waar we elke dag ontbeten. En waar de koks verse omelet of pannekoekjes voor ons bakten, de eitjes precies naar wens gekookt werden, het brood ter plekke gebakken werd, en het beleg rechtstreeks van de boerderijen kwam...

 

Budapest heeft ik-weet-niet-hoeveel bronnen, en dus vele kuurbaden. Ook ons hotel had een Spa, waar we onszelf, oma, en de kinderen op een behandeling naar keuze trakteerden, om onze feestdag lekker ontspannen te beginnen. Zwembad, sauna, massage, pedicure… Dat laatste hadden Eva en Christoffer gekozen, en volgens Chris, die door zijn werk zijn voeten en benen enorm belast, riep de pedicure *oh my God!* bij het zien van zijn voeten, waarop ze een massa gereedschap ging halen... We vonden al dat hij zo lang wegbleef…

Na de voorbestelde lunch, compleet met vegetarische variant voor Marina, werden we opgepikt door onze eigen privé mini-bus met gids en chauffeur (gewéldig goede tip van het hotel!), voor een rondrit-op-maat door de stad:


En 'op maat' was ook werkelijk 'op maat'. We hebben alles gezien wat we graag wilden zien, en nog veel meer, de gids Christine was ongelooflijk deskundig, en liet ook rustig de chauffeur een extra rondje om een rotonde rijden toen ze merkte dat één van ons een speciaal uitzicht had gemist.



 Alleen de Mattias-kerk hebben we van binnen bekeken, omdat ze vond dat we veel andere bezienswaardigheden best tijdens een groepsrondleiding konden zien - zodoende kregen we genoeg tips voor nog minstens een week in de stad.


Een staatsieportret van ons maken, daar stónd ze op, bij zo'n speciale gelegenheid. Vervolgens wist ze niet hoe snél ze iedereen weer van de rand af moest halen, ze wist maar al te goed hoeveel mensen op die plaats naar beneden zijn gevallen (en gegooid…)in een paar eeuwen tijd!


En omdat ons gezelschap 4 musici telde, nog éven snel langs een huis waar Liszt gewoond heeft, Kálmán, Bártok, snel even bij de Liszt-Akademie naar binnen,


ook nog even bij de Staatopera naar binnen (die werd verbouwd, maar: wie moet er naar het toilet, kom snel even mee!)


 Zoals we hadden gevraagd, werden de jongelui op hun eigen adressen afgezet, zodat iedereen nog even kon bijkomen en omkleden voor het diner in de Library Room, 


waar we al onze paperazzi natuurlijk op ons dak kregen:





Na het diner nog even de vijfde vleugel van het hotel bewonderd: een Bogányi-vleugel met de tot de verbeelding sprekende naam 'Star Wars'. Marina mocht het instrument later nog even, heel stilletjes (want het was al na tien uur) proberen.


Lieve mensen, wat hebben we genoten, er zijn gewoon geen woorden voor! Rich en ik kwamen, al napratend tot de conclusie, dat we deze reis waarschijnlijk nu nog wel meer waarderen, dan wanneer we dezelfde reis 25 jaar geleden als huwelijksreis hadden gemaakt. Zoals de schoonmoeder van een goede vriendin in haar speech bij hun huwelijk opmerkte: 'Trouwen' is een werkwoord!
We hebben er hard aan gewerkt, een hoop hobbels genomen, veel genoten, gehuild en gelachen. En loon naar werken ontvangen: 3 prachtige mensen als kinderen en een bonuskind, die samen met Richard's lieve moeder dit met ons konden komen vieren!



woensdag 7 november 2018

Groeten uit Budapest, dag 1

Half vijf waren we op, afgelopen vrijdag, en kwart over vijf de straat uit - nog bijna ons ontbijt vergeten mee te nemen… Een plaatsje op de lang-parkeer-plaats van het vliegveld van Oslo was gereserveerd, we waren ingecheckt, bestemming: 
Hotel Aria Budapest.


De voorbereidingen voor het hele gebeuren hebben heel wat tijd gekost, want ja, we hadden wat te vieren: toen Richard en ik 25 jaar geleden trouwden, hebben we geen huwelijksreis gemaakt, en al die jaren hebben we gezegd dat te doen wanneer we 25 jaar getrouwd waren. Dit weekend dus!

Neem nu het hotel, dat moet dan toch een beetje luxe zijn? Maar Richard weet van al zijn tournees met het Concertgebouworkest dat de luxe ketens wel heel duur, maar vreselijk saai  en onpersoonlijk zijn. We zochten iets speciaals. Dit dus, een hotel uit de Library Hotels keten, met thema muziek. Ja, hoe kan het ook anders? Vier vleugels heeft het hotel, we kregen een kamer in de Contemporary Music Wing, en deze kamer was geïnspireerd door Amy Winehouse en Janis Joplin. Dus er lagen boeken over hun leven, die ik helaas in zo korte tijd niet allemaal kon lezen, maar over Amy Winehouse weet ik nu in ieder geval aanzienlijk meer dan een paar dagen geleden.


Een fles wijn met twee glazen op het tafeltje, een persoonlijke felicitatiebrief van het hotel erbij, plus een schaaltje in een chocoladejasje gestoken aardbeien …



Met de Music director van het hotel had ik een muzikale correspondentie gevoerd, en hij had gezorgd voor een paar cd's met wat minder bekende Hongaarse muziek voor ons, en wat heerlijke zigeunermuziek voor Richard's moeder, die een kamer in de Jazz Wing had gekregen. Inderdaad, ook dat met een persoonlijk briefje erbij. De vleugels waren niet met elkaar verbonden, maar beide kamers hadden een balkon,


dus men heeft de glazen wand ertussen van slot gedaan, zodat we via de balkons bij elkaar binnen konden lopen. 



Want ja, we vonden dat mijn lieve schoonmoeder een speciaal weekendje wel had verdiend, we hebben altijd zóveel hulp van haar gehad! Dus zij logeerde 'bij ons', terwijl Eva en Chris zelf een hotel hadden geboekt, en Marina bij Yuri logeerde.

Ons nageslacht was al eerder in Budapest gearriveerd, Yuri al twee maanden geleden, voor de studie, en Marina, Eva en Christoffer waren vanuit Kopenhagen aan komen reizen. We spraken af bij de grote markthal, en hebben samen heerlijk door de donker wordende stad geslenterd. Langs de Donau was het zó mooi!


's Avonds met elkaar in de High Note Skybar op de aankomst van oma gewacht (ze had een rechtstreekse vlucht uit Eindhoven) - aanvankelijk op het dakterras, op gelijke hoogte met de koepel van de Stefan's Basiliek, 50 meter verderop. Een magistraal uitzicht over de stad. We hebben ons uitstekend geamuseerd met het lezen van de 'drankjes-en-hapjes-kaart', want men had zich laten inspireren door beroemde films. Zelfs Cauldron Cake (Harry Potter) stond op de kaart…


Jammer dat het een beetje begon te regenen, maar binnen werd er ook prima voor ons gezorgd. Er was zelfs een alcoholvrije cocktail voor mij, na de champagne... Warm. Met een hint van groene thee.


dinsdag 30 oktober 2018

Banden wisselen.

Na een aantal stevige nachtvorsten, die ervoor zorgden dat diepvriesspruitjes rechtstreeks uit de tuin kwamen,


begon de wintertijd afgelopen weekend meteen maar even met wat langsdwarrelende sneeuwvlokjes, gevolgd door een weerswaarschuwing voor afgelopen nacht: in onze regionen 5 tot 10 cm sneeuw, daarna overgaand in regen… Met daarbij het officiële advies om zonder winterbanden de weg niet op te gaan.

Nu zijn wij niet het soort mensen dat zelf even banden verwisselt - ik heb ooit op de Duitse Autobahn eerst een wiel zien langskomen, en daarna de bijbehorende auto de berm in zien schuiven, dus ik vertrouw meer op het wat zwaardere gereedschap van een garage. Ons eigen garagebedrijf heeft in november altijd 'bandenwisselzaterdagen', maar zover was het nog niet, zodat we eind vorige week bij het lokale autoklusbedrijf in Olsäter langs gingen. Die had pas vandaag tijd.


Voor alle zekerheid had Richard de auto gisteravond beneden in het dorp bij het dorpshuis geparkeerd, waarvandaan de weg naar Olsäter wat platter en breder is dan hier bij ons, en dat was maar goed ook! Vanmorgen vertrok hij, compleet met bergschoenen en reflectievest voor zichzelf en een regenhoes voor de vioolkist, te voet. Drie kilometer naar het dorpshuis.


Al glibberend naar de garage, en daarna veilig naar het werk!

Inmiddels heeft het enorm geregend, en de rest van de week blijven de temperaturen weer royaal boven het vriespunt. Het ijs in de regentonnen is alweer aan het ontdooien. Maar voor de muizen bleek het de hoogste tijd om de warmte op te zoeken: ik had vanochtend een val gezet in de houtkast achter het fornuis, dat sinds vorige week weer dagelijks wordt gebruikt, en dat leverde zopas al de eerste vangst op. Dat verklaart waarschijnlijk waarom de honden de laatste dagen af en toe plotseling enorm blaften - ik begon er al een ons onbekend spook de schuld van te geven, wat voor mensenoren onhoorbaar was...








woensdag 24 oktober 2018

Bibberbenen

Vandaag heb ik bibberbenen.
Dat is niet zo verwonderlijk, want we hebben een behoorlijk actieve periode gehad, waar ik met behulp van mijn flexibele medicatie tegen de pijn in de spieren toch wel aardig over mijn grenzen ben gegaan. Bovendien is de vorige acupunctuurbehandeling inmiddels meer dan een week geleden, en moet ik nog een week wachten tot de volgende. 

Ondertussen is Gaia weer gezond verklaard door de dierenarts: we waren maandag op controle. De nieuwe bloedproef wees uit dat de ontsteking verdwenen is, gelukkig. Haar speciale dieet moeten we nog twee weken volhouden, dan mogen we daarna het gewone eten weer gaan bijmengen.


Het mooie, frisse, zonnige herfstweer lokte ons ook gisteren weer naar buiten voor een paar holes golf. Gaia kan volgens ons gewoon met Richard mee de baan op, de andere twee hebben er nog wat moeite mee… Afgelopen zaterdag hebben we trouwens nog wat meer milieu-training gedaan: er was een onofficiële agilitywedstrijd, en omdat Ronja nog steeds erg heftig reageert op andere mensen en honden, zijn we daar maar eens gaan kijken om de sfeer te proeven. Het ging eigenlijk behoorlijk goed, vooral toen Ronja doorkreeg dat wanneer zíj blafte, de ándere twee een brokje kregen… Ik ga er vanuit, dat we na een paar keer kijken zelf ook wel een keer een wedstrijdje kunnen lopen, ergens in het voorjaar.

Bij de acupunctuurbehandelingen, die ik volgens de huisarts maar eens moest proberen, heb ik erg veel baat. De medicatie zorgt er al voor, dat ik van handen en armen en rug vrijwel geen last meer heb (tenzij ik in de tuin ga werken of emmers sjouwen of het fornuis repareren of zoiets), maar de benen wilden nog niet zo. Na de eerste behandeling merkte ik al verschil, en ik ben nu elke keer langer vrijwel pijnvrij. Inmiddels is het te behandelen gebied ook uitgebreid naar armen, schouders en nek (last als ik auto rijd), dus ik voelde me de laatste keer net een egeltje… De volgende behandeling staat gepland twee dagen voordat we naar Budapest gaan, dus met wat geluk worden dat in alle opzichten probleemloze dagen.


Maar nu heb ik een gedwongen rustdag. De honden hebben vandaag dus wat pech: geen lange wandelingen, niet raggen in de tuin, want Rich heeft een laaaaange werkdag, maar aan de andere kant ook weer geluk: heerlijk samen bank hangen. En ik denk dat ik de nieuwste puzzel maar in de strijd gooi, en ze vanavond om de beurt hun avondbrokken uit de snuffelmat laat zoeken: 
k

dinsdag 23 oktober 2018

Puzzel, 4 stukjes

Zonet hebben we, met een klein vuurtje van maar een paar houtjes, proef-gekookt:


Toen de metselaar, die vorig jaar november de scheurtjes in het rookkanaal kwam dichtmetselen, had gesignaleerd dat het zogenaamde 'brännjärn' kapot was, én de laag vuurvaste klei voor de helft verpulverd was, hebben we tot en met deze zomer onze campingkookstijl toegepast: een tweepits kookplaatje, plus de combi-magnetron werden uit de schuur gehaald. Bij een bedrijf in Sunne bestelden we een nieuw 'brännjärn': een ijzeren plaat op maat, die de bovenplaat van het fornuis tegen barsten (en daardoor rook en brandgevaar) moet beschermen. Ze vergaten vervolgens een berichtje te sturen dat het binnen was, en daarna zorgden het warme voorjaar en de hete zomer ervoor dat we hélémáál geen zin hadden in houtgestookte pannekoeken en dergelijke.

Maar nu er kouder weer in aantocht is (ze voorspellen voor volgende week dinsdag zelfs een massa natte sneeuw!), hebben we de mouwen opgestroopt, poeder voor vuurvaste klei (tot 1500 graden, moet op de oven, om een gelijkmatiger warmteverdeling te krijgen) met water gemengd, de kookplaten opzij gelegd, en bij het licht van een mijnwerkerslampje met een roerspatel die eigenlijk voor verf bedoeld is (we hadden natuurlijk niks beters en het was zondag…) de klei op de oven gesmeerd.


Met de rest van de puzzel heeft vervolgens de halve straat zich beziggehouden, want: 'je schroeft gewoon het oude brännjärn los, en het nieuwe vast', was niet zo eenvoudig als het leek. Ten eerste was er nog maar een half brännjärn over, de andere helft hadden we in stukjes en brokjes uit het fornuis gepeuterd. Ten tweede bleek de overgebleven helft dermate 'vergroeid' met de bovenplaat, dat ik me genoodzaakt zag om buurman Stig ermee te gaan storen. Terwijl Kristina en ik gezellig koffie dronken, heeft hij een deel van zijn gereedschap en een hoop brute kracht geprobeerd, om vervolgens te komen melden: Vandeweek komt Martin, dan proberen we of we het los kunnen snijden, en dan met een tang de schroef los knijpen, maar je hébt kans dat de hele bovenplaat barst…


Dat laatste is gelukkig niet gebeurd: vanochtend stond Stig met een somber gezicht en een ongebarsten bovenplaat bij het tuinhek: Hadden jullie schroeven bij dat brännjärn gekregen? Want de oude is stuk en het ringetje is lam. Met de nieuwe schroeven konden we het brännjärn zonder problemen op de plaat schroeven, en omdat de klei inmiddels goed droog was, was de puzzel daarna snel gelegd:


Alsof er niets gebeurd was.
Morgen, als alles weer goed is afgekoeld, gaan we kijken of de klei gehouden heeft. Er ligt al een pakje gist te wachten in de koelkast: geen lekkerder brood dan brood uit de houtoven!