Vanwege de kou waren we zó blij met onze Praag-kaart: drie dagen lang gratis openbaar vervoer, gratis toegang tot een groot aantal musea, plus korting op veel andere. Praag is behoorlijk groot, zelfs al beperk je je tot het "centrum", dus lukraak rondflaneren was bij die temperaturen en wind niet echt een goed idee. Het grootste deel van onze tijd brachten we, behalve in musea, in cafeetjes/restaurantjes en bus/tram/metro door.
Tsjechisch eten en drinken dus, en dan wat ons betreft het gewone eten, niet de 'haute cuisine'. Neem nu mijn gefrituurde kaasplak van de aankomstavond. Dat heb ik heel wat keren proberen te maken, want het hoort echt niet moeilijk te zijn, maar over het algemeen waren de gevolgen desastreus! Mijn schoonmoeder kan het goed klaarmaken, maar ja, die zien we niet zó heel vaak... Sorry mensen, maar het was zó lekker, en zó leuk om met Marina bij te praten, dat er geen foto van is!
Café Slavia is een absolute aanrader: sinds jaar en dag hét trefpunt van kunstenaars, politici en dissidenten. Er hangen tientallen foto's aan de muren van wie je ook maar kunt bedenken qua belangrijke/grote/grootse personen. We hebben er de eerste dag zo lekker geluncht (schnitzels met aardappelsalade, we eten dat thuis met Pasen, Kerst, en de Jaarwisseling), dat we ook hier pas bij de koffie bedachten dat er natuurlijk foto's moesten komen. Prachtig uitzicht over de Moldau, in de verte de Praagse burcht. We zijn er nog een keer teruggeweest met Marina, vanwege het gebak...
Vlakbij het Rudolfinum (het concertgebouw) liepen we binnen bij een cafeetje waar maar één soort bier getapt werd. Op een bord stond de datum aangegeven waarop het vat was geopend, en bij welke temperatuur het werd bewaard. Je kon kiezen tussen een groot (5 dl) of een klein (3 dl) bier, en die kregen respectievelijk een streep of een kruis op het papiertje wat bij de bestelling op tafel gelegd werd. Handig bij het afrekenen, en o wat zijn ze vlot met het weghalen van een leeg glas - en of je nog een nieuw glas wil?
Toen we voor vertrek nog even naar het toilet beneden gingen, rook het in de zaal onderaan de trap zo onwaarschijnlijk lekker, dat we er nog een keer terug zijn gekomen om te eten. Een kwart eend, met twee soorten knedliky (dumplings: van brood, of van aardappels) en zuurkool. Eend is volkseten in Tsjechië. En dan nog iets: in Tsjechië drink je bier tegen de dorst. Water??? Toen we op ons eten zaten te wachten zat er een engels-sprekend echtpaar tegenover ons, de man bestelde heel vergenoegd een biertje, de vrouw probeerde het eerst met English Breakfast Tea, toen dat niet te krijgen was hoorde ik haar heel hoopvol zeggen: 'hot chocolate?', maar aangezien dat in een biertent ook niet echt een topper is, werd het een glas water. De ober was er duidelijk helemaal niet blij mee...
Naast het Nationaal Theater ontdekten we een brouwerij, dus dat bier moest ook geproefd worden. Lunchtijd, dus Richard ging aan de 'drenkelingen': gepelde worst, ingelegd in het zuur, samen met een klein beetje groente. Een papieren zak met brood werd erbij gelegd: je betaalt wat je eet. De tsjechische variant van rösti hield me de rest van de dag op de been. Toen we de foto stuurden naar Richard's moeder kwam per ommegaande de reactie:
Gróente? Hoe kan dat?
Groente is inderdaad niet typisch iets tsjechisch. Met wat geluk kun je het als bijgerecht bestellen. Ook in de supermarkten moet je je van groente en fruit niet teveel voorstellen. We troffen het wat dat betreft erg goed, deze dagen!
Al die heerlijkheden had ik waarschijnlijk nooit kunnen bestellen zonder Richard: veel restaurants hebben lak aan de toeristen, en hebben alleen een tsjechische menukaart. En dan weet je dus écht niet wat je bestelt... Ooit heb ik het geprobeerd te leren, Tsjechisch, maar die kennis is niet erg lang blijven hangen. Terugvallen op Zweeds helpt, zoals jullie inmiddels al weten, ook niet!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten