Tijdens het avondeten kwamen Richard en ik er achter dat het uiteindelijk volgens ónze logica helemaal niet toevallig was dat gisteren de Jehova's Getuigen langskwamen:
8 September is de naamdag van Alma.
En de betekenis van Alma is: Ziel.
Alma is hier een begrip. Alma Dahlmans was een vroegere, en bij iedereen bijzonder geliefde bewoonster van onze torp. Zo geliefd, dat het in het dorp nog steeds zo is dat wij wonen op
"Dahlmans' ".
Ze schijnt een waar paradijsje van de tuin gemaakt te hebben, met alle groenten en bloemen, zo mooi, dat de dorpsbewoners op hun vrije dag een wandeling naar boven maakten om te gaan kijken, als het mooi weer was.
Wanneer ik urenlang bezig ben met de spitvork, proberend de tuin weer onder controle te krijgen, gaan mijn gedachten vaak naar haar uit. Wat was dat voor iemand, wat deed ze, hoe lang heeft ze hier gewoond? Op de een of andere manier voelt het alsof haar ziel nog steeds rondwaart. Voor een plek als dit voelt dat volkomen normaal en natuurlijk. Veilig.
Nu ben ik zo langzamerhand gevorderd tot het tweede akkertje, vanaf het huis gezien, en opeens komen er enorm veel stenen naar boven, die helemaal niet zo diep lijken te zitten. Volgens de oude beschrijvingen (daarover schrijf ik tijdens een koude winterdag nog wel) heeft er ook nog een grote schuur gestaan. Waar precies heb ik nog niet kunnen achterhalen. Misschien ben ik op het pad daarheen gestuit? Het zijn trouwens niet alleen stenen, die ik vind:
Zo mooi, zo fijntjes, zou iemand weten wat dit voor servies geweest is, en wanneer het gemaakt werd? Zoiets spreekt mij direct tot de verbeelding.
Vanmorgen stond ik een tijdje te praten met een oudere dame uit het dorp, en zij begon over Alma te vertellen: Ze heeft hier meer dan 50 jaar gewoond, en, zoals in die tijd te doen gebruikelijk, was ze thuis, terwijl haar man werkte. Maar soms werkte ze als huishoudster, in de buurt, als dat nodig was. Ze wandelde graag dezelfde ronde als ik regelmatig met de honden doe: de heuvel af, rond het meertje, en de heuvel weer op. Men zegt weleens, dat twee uur wandelen per dag goed is voor hart en bloedvaten, dus die portie gezondheid heb je met zo'n ommetje meteen binnen!
Ze vertelde ook, dat zijzelf nog jong was en bij de Konsum werkte, toen Alma al oud was. Ze bracht haar toen regelmatig eten. Dat ze later helaas zwaar aderverkalking kreeg en seniel werd. Op een dag, toen ze zelf aan het werk was, was Alma bij haar man de keuken in komen lopen: Ik moet eten hebben. Het was een rare tijd van de dag geweest, en haar man had gezegd, dat hij wel een boterham voor haar wilde maken, maar dat was niet goed genoeg, dus Alma ging naar de overburen. Die wisten later niet waar ze heen was gegaan, zijn gaan zoeken, en vonden haar verstopt achter een grote boom. Blijkbaar wist ze wel dat ze niet meer helemaal in orde was, en ze was doodsbang dat ze naar het bejaardentehuis zou moeten... Ze wilde op de torp blijven, de arme ziel!
Wij kunnen dat héél goed begrijpen...!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten