Vind hier maar eens de aardbeienplanten terug...
Dat krijg je als je na een laat begin van het voorjaar ook nog eens een maand zo loopt te hoesten dat je het tuinwerk wel kunt schudden, en wanneer je vervolgens zoveel energie pompt in poten, planten en zaaien in een net voor de eerste keer gefreest moestuintje, dat je daarna nergens meer puf voor hebt, en een week in Jämtland moet bijkomen van dat alles (en nog wel meer, maar daarover, misschien, later)...
Temidden van die chaos hebben er toch nog wat knoflookjes overleefd, en lékker dat die zijn! Zo lekker, dat ik voor volgend seizoen alweer 6 bolletjes (een bolletje per soort is 15 teentjes om te poten) ekologische knoflook heb besteld...
Dankzij de mooie september heb ik me vandaag weer in het zweet staan werken op mijn aardappelakkertje: nog één rij te gaan. Dat zijn welgeteld 25 planten. Ik graaf ongeveer evenveel stenen op als aardappels, dus het is even aanpoten, om in het jargon te blijven. Uiteraard maak ik alle mogelijke beginnersfouten, zoals een gevlochten, rieten mand vol aardappels in de aardkelder zetten. Gezien de luchtvochtigheid daar van ruim 90%, ging dat schimmelen, dus aardappel na aardappel afgeveegd, laten drogen, een plastic klapkrat uitgeruimd, schoongemaakt, voorzien van een dikke laag kranten, aardappels erin en weer in de kelder. Dat lijkt nu goed te gaan. In de krat van vandaag zag ik wat stenen liggen, in de kruiwagen met stenen lagen wat aardappels, het automatisme was na een lange dag blijkbaar niet helemaal betrouwbaar meer... Maar lékker dat ze zijn! En bijna iedere rij levert me een hartje op:
Als het aardappelakkertje is opgeschoond, ga ik de aardbeienplanten zoeken, uitgraven en op het aardappelakkertje planten. Dan gaan volgend jaar de aardappels op het huidige aardbeienveldje.
Ondertussen hebben we een paar laatbloeiers, die door het wachten op het voorjaar en daarna op de frees veel te lang in de vensterbank zijn blijven staan:
Twee weken geleden de eerste spaghettipompoen geoogst, want de vrucht klonk al precies als een rijpe meloen. Die was bij lange na nog niet rijp, dus kon meteen door naar de composthoop. De plant zelf is inmiddels in de afvalcontainer terecht gekomen: meeldauw... Er zat nog één vrucht aan, die staat nu op het trappetje van de zon te genieten. En vooralsnog geen meeldauw.
Het klinkt zo lekker: spaghettipompoen (het vruchtvlees bestaat uit lange slierten, vandaar de naam) met gehaktsaus, maar of we de kans krijgen het deze zomer te proeven? Gelukkig is het een zonnige en warme nazomer (22 graden gisteren, vandaag en morgen), en er zijn nog drie planten met elk twee pompoenen.
Conclusie: Ik had deze zomer éigenlijk aan het ontginnen van de akkertjes moeten besteden. Maar in mijn naïviteit dacht ik dat je onkruid kwijt bent als je het infreest. Nou, niet dus, elk klein fragmentje wortelonkruid wordt een nieuw plantje. Het eerste jaar in een nieuwe tuin heb je veel onkruid, zeggen ze. Dat ik het verschil tussen mini-onkruid en opkomende spinazie nog niet ken, daar had ik niet aan gedacht, dus met wieden en schoffelen werd het niets. Schoffelen was trouwens vrijwel onmogelijk vanwege alle stenen. Frustrerend, ja. Heel erg. Maar nu twee van de drie akkertjes toch bijna helemaal schoon zijn, weegt dat absoluut tegen de frustratie op. Nu het aardbeienveldje nog... En als het dan op een gegeven moment flink sneeuwt, zit ik lekker in de keuken: bij de kachel zaadcatalogi doorspitten voor leuks en lekkers!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten