Bijna een halve eeuw geleden leerde ik op de Christelijke Basisschool in Zuidlaren, dat God overal is en alles ziet. Ik was daar enorm van onder de indruk, maar ja, op zich: zo hoog in de hemel kon je natuurlijk ook wel enorm ver kijken! Mijn referentiekader ging toen ongeveer tot de Zwitserse Alpen, en de hemel was nog vele malen hoger, dus het klonk erg logisch.
Vandaag heb ik ervaren dat het nog steeds zo is: we zijn niet lang geleden verhuisd naar een plek in-the-middle-of-nowhere, maar evengoed stuurt God zijn boodschappers. Ik was in de tuin bezig, dat is allang geen nieuws meer. Dat er een auto langzaam aan komt rijden en bij het hek stopt, gebeurt minder vaak. Er kwamen twee dames uit, heel blij: -Wat fijn dat U thuis bent!
In eerste instantie dacht ik aan oude klanten uit Molkom, en ik vroeg me af hoe ze deze uithoek hebben kunnen vinden zonder routebeschrijving, maar het bleken Jehova's Getuigen te zijn.
We hebben even gezellig gepraat, over het tuinhekje heen, en ik refereerde aan het feit dat we in Nederland regelmatig contact hadden met Jehova's Getuigen. Dat werkte een beetje als bliksemafleider geloof ik, want we kwamen al gauw op het leren van een taal, en het verschil tussen wonen in de stad en op het land. Ook qua gelovigheid. Tot hun grote tevredenheid opperde ik op een bepaald moment, dat ik me niet goed kon voorstellen dat je op een plek als dit woont, en absoluut nergens in zou geloven. Natuurlijk werd de huidige crisis in de wereld genoemd, en voor ze vertrokken kreeg ik iets te lezen.
Maar het leukste komt nog:
De oudste van de twee blikte de tuin rond en zei vervolgens:
- Over een tijd ziet het er op de hele wereld zo uit als hier.
Zou ze weten dat deze plek betoverend is? Vast niet, want tovenarij is heidens. Kijk, zo gecompliceerd is dat nu, met geloof en geloven...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten