De zaterdagochtend begon wat druilerig, en terwijl ik de ochtendkoffie nog niet eens ophad, kwam de eerste medeling van Yuri al binnen via WhatsApp:
- Moet ik alles binnenstebuiten wassen of alleen waar het op staat?
Hij woont inmiddels twee weken op de nieuwe kamer, en had in het gebouw voor een paar uur de wasruimte gereserveerd. Vrijdagmiddag belde hij al vanuit de winkel:
-Welk wasmiddel moet ik nemen?
Om een lang verhaal kort te maken: na drie kwartier heen en weer appen kon ik gaan douchen: de eerste was draaide.
Vervolgens bleek de wasdroger het niet te doen, en was er geen droogrek in huis, dus vandaag is hij na college een droogrek gaan kopen, en heeft daar bijna 10 km mee in de bus gezeten. Tot die tijd is het drogen als volgt opgelost:
Terwijl de 0,1 mm regen die voorspeld was meer dan 10 bleek te worden (waardoor ik veel garens heb gefotografeerd en via een facebookgroep verkocht), was de zondag strálend! Dat het september is merk je wel aan de zon die veel eerder lange schaduwen werpt, maar het stenen trappetje bij de voordeur is om vijf uur 's middags heerlijk opgewarmd, en daar zaten we dan ook enorm van de zon te genieten, mét een glaasje wijn na al het werk in de tuin!
's Avonds installeerde Richard Skype op de mobiel (de laptop laten repareren werd te duur, en de oude computer van mijn vader heeft geen werkende geluidsboxen, microfoon of camera), en na wat opstartproblemen konden we heerlijk bijkletsen met Yuri.
Midden in de nacht ging opeens mijn mobiel - dat kon alleen iemand van het gezin zijn, of de huidige buurvrouw... Het bleek Eva te zijn, bijna in paniek: ze was een paar dagen ziek geweest en had nu zo'n vreselijke kramp rond de ribbenkast, en en en. Nu bestaat er hier tel nr 1177, die raad geeft, en die gingen uit van een infectie van de bovenste luchtwegen, en dat er nu niet veel gedaan kon/hoefde worden. Maar Eva is een aantal jaren geleden heel erg ziek geweest, moest zelfs een aantal keren op controle om zeker te weten dat het goed bleef gaan met het hart. Uiteindelijk werd toch 112 gebeld en binnen een paar minuten kwam de ambulance... ECG was prima - we bleken compleet vergeten te zijn dat Eva als kind enorme astmatische bronchitis had gehad. Gelukkig mocht ze om half zes weer met de taxi naar huis! Vandaag kon ze de rest van de medicatie halen bij de apotheek, en er waren geen colleges waar ze heen moest.
Met alweer een zonnige dag konden we vandaag een beetje van de schrik bekomen. Ik was blij dat twee van mijn favoriete breidames langs zouden komen voor de koffie (en de wol), en kijk nu toch wat een schattige lathyrus ik kreeg! Het hele huis geurt ernaar! Op z'n Zweeds worden ze geur-erwten genoemd.
Richard had een heel vroege afspraak in Molkom, en reageerde zich daarna af op de golfbaan. Dat de ballen overal heenvlogen behalve waar ze heen moesten maakte niets uit, zolang het zo mooi en zo rustig was...
Toen aan het eind van de middag één van de mooie wijnglazen sneuvelde konden we daar absoluut niet mee zitten... Geen betere dag voor zoiets. Scherven brengen immers geluk!
Beterschap, Eva!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten