Zet de muziek een beetje zachter!

...Oftewel: zes talen op één torp...

Onlangs trof me het aantal talen waarin de verschillende hier in huis rondslingerende boeken zijn geschreven...

Het zal er wel mee te maken hebben dat we musici zijn. Of liever: muzikanten, dat klinkt wat feestelijker, wat meer vanuit het hart, wat minder cerebraal... Hoe dan ook, Richard en ik hebben een talenknobbel. Richard nog veel meer dan ik. Hij is in Nederland geboren, maar zijn eerste taal was Tsjechisch, en hij deed de eerste tijd op de basisschool in Duitsland. Daarna, terug in Nederland, werd het op een gegeven moment het roemruchte pretpakket, met niet alleen Duits, maar ook Frans en Engels. Wanneer je dan ook nog naar Zweden verhuist heb je er weer een taal bij. Dan heb ik het over spreekvaardigheid, want wanneer je jezelf voor de lol wat Russisch leert, versta je meteen een mooi stukje Pools. Verder had Richard ook nog eens een Hongaars-talige oma. Daarbij krijg je min of meer het Noors kado, als je Zweeds leert. Jullie begrijpen mijn opluchting, toen Richard van het Fins niks bleek te snappen, toen we daar tien jaar geleden op vakantie waren? Ik zag daar een frustratie die ik nog niet van hem kende...

Mijn talenkennis is wat beperkter, maar ik ben toch wel trots op het Nederlands, Duits en Engels van het atheneum, het Zweeds van de laatste paar jaar, en zelfs, toen Eva me ernaar vroeg: ik red me heel aardig in het Frans, dankzij een aantal jaren met wekelijkse conversatielessen op de Volksuniversiteit in Den Bosch. Wist ik veel dat Eva die informatie "tégen" me zou gebruiken? Een week of wat geleden kwam er namelijk opeens een pakje in de brievenbus, een verlaat verjaardagskado. 

Dat brengt me weer terug bij het thema "muzikanten": We zijn helemaal niet zo klassiek als we lijken. We luisteren graag naar jazz, klezmer, fado, om maar wat te noemen. En chansons. Grote favoriet is Nicolas Peyrac, voor mij al vanaf de middelbare school, voor Richard sinds hij eens naar mijn lp's ging luisteren. Eva had dus ontdekt, dat Nicolas Peyrac zijn mémoires had geschreven, en het boek voor me laten komen... Tot mijn verbazing kan ik dat heel aardig lezen, met het woordenboek erbij.  

Dat het leren van een nieuwe taal absoluut niet vanzelf gaat bleek al lang geleden, tijdens een vakantierit van Arnhem naar Duitsland. Om de kinderen een beetje zoet te houden, en onszelf tevreden, ging er zoals gewoonlijk een stapel cd's mee, van Jip-en-Janneke tot The Blues Brothers. En Nicolas Peyrac. Op een gegeven moment klonk de tekst: "cette musique un peu bizarre", en op de achterbank werd vanuit een 5-jarig referentiekader uit volle borst meegezongen:

"zet de muziek een beetje zachter"...

Ook later is het niet veel geworden met de franse taal. Er zíjn grenzen!