Net even links van het midden van de foto staat ons stukje bos. Wanneer je nu beneden in de woonkamer op de bank gaat zitten, heerlijk ingeklemd tussen twee luierende hondjes (het is per slot van rekening Pasen, en de zomertijd is ook net ingegaan), zie je de lucht erboven niet meer, alleen maar bomen. Ik was bezig met een handwerkproject, zat ondertussen een beetje te staren naar dat bos, en voelde me draaierig worden, bijna tegen het misselijke aan. mijn evenwichtsorgaan liet weten dat er iets niet klopte...
Nu is het zo dat er behoorlijke windvlagen langs komen, zelfs hier, waar we tussen al dat bos behoorlijk beschut zitten. Door die vlagen zwiepen ál die stammen gelijktijdig heen en weer. Zo krijg je een beetje dat effect van in een stilstaande trein op het station zitten, waar de trein ernaast opeens gaat rijden.
Dat effect werd nog eens versterkt door het feit dat in een aantal van onze ramen heel oude ruiten zitten: die dateren uit de tijd waarin men nog geen glasplaten kon persen, dus het glas voor ruiten werd gewalst. Daardoor zijn die niet helemaal plat, maar heel licht gegolfd. Normaal gesproken stoort dat absoluut niet, maar zopas leverde het me toch een heel licht gevoel voor zeeziekheid op. Ik denk dat ik maar eens met de honden ga lopen: frisse lucht halen en even weer met beide benen stevig op de grond komen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten